Адамның негізгі мекенінен бөлек, он бес күн немесе одан да көп уақыт қалуға ниет еткен жері — «ватан-и иқамет» (тұрақты мекен) болып саналады. Діни міндеттерді орындау тұрғысынан ватан-и иқамет пен ватан-и аслы (туған жер) арасында айырмашылық жоқ. Яғни, ватан-и иқаметте болған адам да жолаушыға берілген діни жеңілдіктерді пайдалана алмайды (Ибн Абидин, Реддү’л-мухтар, 2/131-132). Фиқһ кітаптарындағы бір көзқарас бойынша, екі жерде үйі бар адам қайсысына барса да, сол жерде тұрақты (муким) саналады (қараңыз: Ибн Абидин, Реддү’л-мухтар, 2/131-132; Билмен, Илмихал, 163). Осыған сәйкес, бір елді мекенде үйі бар адам ол жерге барғанда жолаушы (сапардағы) үкімінде болмайды. Қазіргі кейбір көзқарастарға сәйкес, адамның жазғы үйі де оның негізгі мекені сияқты есептеледі. Сондықтан адам өзіне тиесілі жазғы немесе қысқы үйі, не болмаса уақытша пайдаланатын үйі бар жерлерде намаздарын толық оқиды.
Дереккөз: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Бұл мазмұн жасанды интеллект көмегімен дайындалып, редактор тексерген.