Адамның қайтыс болуына байланысты қайғыруы, мұңайып, көңілі жабырқауы – табиғи жағдай. Тіпті, қайғысын білдіріп, үнсіз жылап, көз жасын төгуінде ешқандай айып жоқ. Пайғамбарымыз (с.а.с.) да ұлы Ибраһимнің, қызы мен немересінің қайтыс болуында көзінен жас ағып, үнсіз жылаған. (Бухари, Жаназа, 32, 43 [1284, 1303]) Сонымен қатар, Алланың тағдырына қарсы келіп, жәһилия дәуіріндегідей киімін жыртып, қатты жылаудың дұрыс еместігін де білдірген. Негізінде, Пайғамбарымыздың (с.а.с.) кішкентай кезінде қайтыс болған ұлы Ибраһимнің артынан: “…Көз жылайды, жүрек қайғырады, бірақ Раббымыз разы болмайтын сөз айтпаймыз.” (Бухари, Жаназа, 43 [1303]) деуі – бұл мәселеде мүміндерге үлгі болып табылады.
Дереккөз: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Бұл мазмұн жасанды интеллект көмегімен дайындалып, редактор тексерген.