Намаздың парыздарынан бірі — сәждеге бару. Намазда рукуғтан кейін аяқтар, тізелер және қолдармен бірге маңдайды жерге қою сәжде деп аталады. Әр ракағатта екі сәжде жасау парыз. Сәждеде маңдай мен мұрын бірге жерге қойылуы керек. (Мерғинани, әл-Һидая, 1/51; Ибн Қудама, әл-Муғни, 1/370; Мехмет Зихни, Ниғмет-и Ислам, 254-255) Себебі Расулуллаһ (с.а.с.) намазда сәждеге барғанда маңдайы мен мұрынды жерге қоятын, қолдарын денесіне жапсырмай, иық деңгейінде қоятын. (Тирмизи, Салат, 201 [270]) Осыған сәйкес, ешбір себепсіз сәждеде маңдай жерге тиіп, мұрын тимесе, бұл мәкруһ болып саналады. Дегенмен, намаз дұрыс болады. Ал маңдай жерге тимесе, намаз дұрыс болмайды.
Дереккөз: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Бұл мазмұн жасанды интеллект көмегімен дайындалып, редактор тексерген.