Ислам ғалымдары дәрет алу кезінде аяққа киілетін теріден және соған ұқсас қатты әрі төзімді материалдардан жасалған мәсілердің үстіне мәсіх тартудың, Пайғамбардың (с.а.с.) сүннетімен бекітілгені жөнінде (Бухари, Вуду’, 35, 48 [182, 202]; Муслим, Тахарат, 72-73 [272-273]) бірауыздан келіскен. Алайда шұлықтың үстіне мәсіх тарту мәселесінде пікір айырмашылықтары бар. Бұл келіспеушілік, ең алдымен, Алла Елшісінің (с.а.с.) шұлық пен аяқ киімнің үстіне мәсіх тартқаны туралы жеткен риуаяттардың сенімділігіне қатысты көзқарастардың әртүрлілігінен туындайды. Сондай-ақ, Пайғамбардың (с.а.с.) мәсіх тартқан шұлықтарының сипаты жөнінде де түрлі пікірлер айтылған. (Ибн Рушд, Бидаяту-л-мүжтахид, 1/25-27)
Ханафи мәзһабы бойынша қабылданған пікірге сәйкес, мына шарттарға сай келетін шұлықтың үстіне мәсіх тарту рұқсат етіледі:
a) Аяққа киілген күйде қалыпты жүріспен шамамен 5 км (ең аз бір фарсах) немесе одан да көп жүруге төзімді болуы,
b) Аяққа кигенде баусыз-ақ тұра алатындай берік әрі қалың болуы,
c) Аяқты асық сүйектерімен қоса жауып тұруы,
d) Суды сіңіріп, бірден аяққа су өткізбейтін болуы,
e) Ішін көрсетпейтіндей қалың болуы қажет.
f) Мәсінің әрқайсысында – аяқтың кішкене саусағының енімен – үш саусақтай тесік, жыртық немесе сөгіс болмауы керек. (Мерғинани, әл-Хидая, 1/32; Мехмет Зихни, Нимет-и Ислам, 132, 133)
Дереккөз: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Бұл мазмұн жасанды интеллект көмегімен дайындалып, редактор тексерген.