Архи уусан хүн 40 хоног мацаг барьж болохгүй юу?

Архи, согтууруулах ундаа хэрэглэх нь манай шашинд харам, их нүгэл гэж тооцогддог. Энэ талаар Аллах Таала Куран дээр:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالأَنْصَابُ وَالأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

"Итгэгчид ээ! Үнэхээр архи, мөрийтэй тоглоом, шүтээнүүд болон (мэргэний) сумнууд нь шайтаны бузар үйлс юм. Түүнээс хол бай, та нар амжилтад хүрч магадгүй!" [1] гэжээ.

Пайгамбар маань (түүнд Аллахын энх амгалан, ерөөл байх болтугай):

من شَرِبَ الخمرَ ؛ لم يَقْبَلِ اللهُ له صلاةً أربعين صباحًا

"Хэн архи уувал, Аллах түүний 40 өдрийн залбирлыг хүлээн авахгүй" [2] гэжээ.

Өөр нэг хадист: "Хэн архи уувал, түүний 40 өдрийн залбирлыг хүлээн авахгүй. Хэрвээ гэмшвэл Аллах түүний гэмшлийг хүлээн авна. Дахин архи уувал, Аллах дахин 40 өдрийн залбирлыг нь хүлээн авахгүй. Хэрвээ гэмшвэл, Аллах гэмшлийг нь хүлээн авна. Үүний дараа дахин архи уувал, Аллах дахин 40 өдрийн залбирлыг нь хүлээн авахгүй. Хэрвээ гэмшвэл, гэмшлийг нь хүлээн авна. Харин дөрөв дэх удаа дахин архи уувал, Аллах дахин 40 өдрийн залбирлыг нь хүлээн авахгүй. Хэрвээ гэмшвэл, Аллах түүний гэмшлийг хүлээн авахгүй бөгөөд "хабал" (тамын оршин суугчдын идээ бээрээс бүрдсэн) голоор ундаална" [3] гэжээ.

Имам Навави энэ хадист гарч буй "залбирал хүлээн авахгүй" гэдэг нь үүрэг нь биелэгдсэн ч, шагнал нь үгүй болно гэж тайлбарласан [4].

Тэгэхээр залбирлын шагнал үгүй болох нь гэмшилгүй, архи уухаа болихгүй байгаатай холбоотой. Хэрвээ чин сэтгэлээсээ гэмшвэл, энэ шийтгэл (залбирлын шагнал үгүй болох) мөн түүнээс хасагдана. Учир нь чин сэтгэлийн гэмшил өмнөх нүглийг арилгана.

Иймээс мацаг баригч Рамадан сарын өмнөх хоёр өдөр архи уугаад, дараа нь чин сэтгэлээсээ гэмшвэл, Аллах түүний гэмшлийг хүлээн авна. Түүний мацаг архи уугаагүй хүний мацагтай адил болно. Харин мацаг барьж байхдаа архи уухаа болихгүй бол мацаг нь хүчинтэй боловч шагнал үгүй. Архи уусныхаа төлөө нүгэл хураана.

"Рамадан мацагтай холбоотой фатва" номоос

• [1] "Майда" сүрэг, 90-р аят.

• [2] Тирмизи, №1862.

• [3] Тирмизи, №1862. Хасан хадис.

• [4] "Шарху Муслим", 14/227.