Илжигний сүүг эмчилгээний зорилгоор ууж болох уу?

Манай шариатад илжигний мах идэхийг хориглосон байдаг. Үүнд олон хадис бий.

Жабир (Аллах түүнд сэтгэл хангалуун байх болтугай)-аас уламжлагдсан риваятад: «Хайбарын өдрөөр Аллахын Элч (түүнд Аллахын энх амгалан ба ерөөл нь байх болтугай) гэрийн илжигний мах идэхийг хориглож, харин адууны мах идэхийг зөвшөөрсөн» [1] гэжээ. Мөн нэг хадист сахаба Абдулла бин Омар (Аллах түүнд сэтгэл хангалуун байх болтугай): «Пайгамбар (түүнд Аллахын энх амгалан ба ерөөл нь байх болтугай) Хайбарын өдөр гэрийн илжигний мах идэхийг хориглосон» [2] гэжээ.

Харин илжигний сүү нь эрдэмтдийн дунд маргаантай асуудал юм. Фатху аль-Кадир номд заахир риваятын дагуу илжигний сүү бузар гэж, мөн Айну аль-Аимма-гийн: «Зөв нь илжигний сүү хүнд бузар тооцогдоно. Учир нь энэ нь ижмаъ [3]-аар хориглогдсон» гэсэн үг бий [4].

Тэгэхээр илжигний мах ч, сүү ч – харам бөгөөд бузар. Эдгээрийг идэж, ууж болохгүй.

Харин илжигний сүүгээр эмчлэх тухайд Ибн ан-Нужайм аль-Ханафи: «Манай эрдэмтэд харам зүйлээр эмчлэх асуудалд нэг шийдэлд хүрээгүй. Гэхдээ "аз-Захира" номд: "Харам зүйлээс өөр эм байхгүй, мөн түүний найрлагад эмчилгээний чанар нь батлагдсан бол түүгээр эмчлэхийг зөвшөөрнө" [5] гэжээ. Харин Пайгамбар (түүнд Аллахын энх амгалан ба ерөөл нь байх болтугай)-ын «Аллах Таала хориглосон зүйлд та нарт эм байхгүй» [6] гэсэн хадис нь найрлагад нь эмчилгээний чанар байхгүй зүйлд хамаарна [7]. Хэрэв найрлагад нь эмчилгээний чанар нь батлагдвал, өөр орлох халал эм байхгүй бол хэрэглэхэд хориглох зүйлгүй.

Пайгамбар (түүнд Аллахын энх амгалан ба ерөөл нь байх болтугай)-ын «Аллах Таала хориглосон зүйлд та нарт эм байхгүй» [6] гэсэн хадис нь найрлагад нь эмчилгээний чанар байхгүй зүйлд хамаарна [7].

Тиймээс шударга, найдвартай мусульман эмч өвчний цорын ганц эмчилгээ нь илжигний сүү уух бөгөөд өөр хоргүй, халал эм байхгүй гэж дүгнэвэл, эмчилгээний зорилгоор хэрэглэхэд болохгүй зүйлгүй.

Бауыржан Абдуалиев,

Казахстаны Мусульман шашны удирдах газрын Шариат ба фатва хэлтсийн мэргэжилтэн

• [1] Бухари №4219. Муслим №1941.

• [2] Бухари, №5202.

• [3] Нэгэн үед амьдарч байсан бүх эрдэмтдийн нэг асуудалд санал нэгдсэн шийдвэр.

• [4] Ибн Хумам, Фатху аль-Кадир, 1/118.

• [5] аль-Бахру ар-Раиq шарху канзу ад-дакаик, 1/122.

• [6] Бухари риваят.

• [7] Радду аль-Мухтар, 1/365.