Вақти намозОё бе таҳорат вориди масҷид шудан мумкин аст?
Ҷавоб: Ворид шудан ба масҷид бе таҳорат мамнуъ нест. Аммо барои мусалмон мустаҳаб аст, ки ҳамеша бо таҳорат бошад [1]. Зеро Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) ба Билол (р.а.) гуфтанд, ки дар биҳишт садои кафшҳои ӯро шуниданд ва пурсиданд, ки чӣ амале мекунад. Билол ҷавоб дод: «Ҳар дафъа пас аз азон ду ракъат намоз мехондам ва ҳар гоҳ таҳоратам мешикаст, дубора мегирифтам» [2]. Ин ҳадис далели фазилати ҳамеша бо таҳорат будан ва мустаҳаб будани он аст [3].
Ҳамчунин, дар ҳадисе аз Абӯ Ҳурайра ривоят шудааст, ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармуданд: «Ҳар гоҳ яке аз шумо дар ҷое, ки намоз хондааст (дар масҷид), то вақте ки таҳораташ намешиканад, фариштагон барои ӯ дуо мекунанд: "Эй Худо, ӯро биёмурз! Эй Худо, ба ӯ раҳмат кун"» [4].
Оё бе ғусл вориди масҷид шудан мумкин аст?
Ҷавоб: Ба шахсе, ки ҷанобат дорад (яъне ғусл бар ӯ воҷиб аст), инчунин ба заноне, ки дар ҳолати ҳайз ё нифос ҳастанд, то тоза нашаванд, вориди масҷид шудан ҷоиз нест [5]. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд:
لا أُحِلُّ الْمَسْجِدَ لِحَائِضٍ وَلا جُنُبٍ
«На ба шахси ҷанобатдошта ва на ба зани ҳайзшуда (ворид шудан ба масҷид) ҳалол нест» [6].
Агар зарурат пеш ояд ва ворид шудан лозим шавад, пас бо тайаммум ворид мешавад, зеро тайаммум дар ҳолати набудани об ҷойгузини покист. Агар шахс дар масҷид бихобад ва ҷанобат шавад, бояд тайаммум карда, берун равад [7].
Оё бо "шорт" ба масҷид рафтан мумкин аст?
Ҷавоб: Барои дуруст будани намоз, пӯшонидани аъзои аврат шарт аст [8]. Худованд дар Қуръон мефармояд:
يَا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ
«Эй фарзандони Одам! Дар ҳар масҷид (дар ибодат) зинати худро бигиред (либоси беҳтарини худро пӯшед)» [9].
Тафсиргарон калимаи «зинат» дар оятро ба маънои пӯшонидани аъзои аврат шарҳ додаанд. Аврати мард аз зери ноф то зери зону аст [10]. Яъне, агар ин қисмат пӯшида бошад, намоз дуруст аст. Бо ин вуҷуд, хондани намоз бо курта, изор (либоси поёнӣ) ва салла мустаҳаб аст [11]. Вале танҳо бо шим (бе либоси боло) намоз хондан макруҳ аст [12].
Аз ин рӯ, пӯшидани шорт, ки авратро намепӯшонад, ҳаром аст. Бо он наметавон намоз хонд ва вориди масҷид шуд. Агар шорт зери зону бошад, намоз дуруст аст, аммо беҳтар аст, ки ба масҷид бо шорт нараванд ва либоси васеъ ё шим пӯшанд, то одоби масҷид риоя шавад. Зеро масҷид хонаи Худо аст ва мусалмон бояд ҳангоми намоз худро дар ҳузури Худо эҳсос кунад. Одатан, агар шахс бо шахси мӯҳтарам вохӯрад, кӯшиш мекунад, ки либоси зебо пӯшад ва омода шавад. Ҳамин тавр, мусалмонон низ бояд барои адои фарзҳо ба хонаи Худо бо покӣ, либоси зебо ва атр рафтанро риоя кунанд.
Шӯъбаи шариат ва фатвои Кумитаи исломии Тоҷикистон
[1] «Ҳошияту ат-Тахтавӣ», 83.
[2] Тирмизӣ, №3689.
[3] Ибни Ҳajar, «Фатҳу-л-барӣ», 3/35. Нававӣ, «Шарҳи Муслим», 8/13.
[4] Бухорӣ, №93.
[5] «Радду-л-муҳтор», 1/486. «Ал-Мабсут», 3/180. «Ал-Ҳидоя», 1/31.
[6] Абӯ Довуд, №232.
[7] Мавсули, «Ал-Ихтиёр», 1/63-64.
[8] «Радду-л-муҳтор», 2/75.
[9] «Аъроф» 31.
[10] «Ал-Фатаво ат-Татархония», 1/254.
[11] Мавсули, «Ал-Ихтиёр», 1/147-148.
[12] «Ҳошияту ат-Тахтавӣ», 349.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.