Вақти намозСаҳархӯрӣ ғизое мебошад, ки шахсоне, ки ният доранд рӯза бигиранд, пеш аз вақти имсок шабона мехӯранд. Паёмбари Акрам (с.а.с.) саҳархӯрӣ мекарданд ва онро ба уммати худ низ тавсия додаанд. (Бухорӣ, Савм, 19-20 [1921, 1923]; Муслим, Сиём, 45-47 [1095-1097])
Расули Акрам (с.а.с.) изҳор доштаанд, ки дар саҳархӯрӣ “баракат” ҳаст (Бухорӣ, Савм, 20 [1923]; Муслим, Сиём, 45 [1095]) ва саҳархӯрӣ яке аз муҳимтарин фарқиятҳо миёни рӯзаи мусалмонон ва аҳли китоб мебошад. (Муслим, Сиём, 46 [1096]) Бо таваҷҷуҳ ба сухан ва амалҳои Паёмбар (с.а.с.) фақеҳон гуфтаанд, ки саҳархӯрӣ кардан ва ба таъхир андохтани он суннат аст. (Касонӣ, Бадоъи, 2/105)
Олимон гуфтаанд, ки саҳархӯрӣ ба рӯза қувват мебахшад ва сабаби баракатҳои моддӣ ва маънавӣ мегардад. Зеро шахс бо саҳархӯрӣ вақти саҳарро бедор мегузаронад ва дар ин вақт ҳам дуо ва ҳам истиғфор мекунад, ки ин хислат аз хислатҳои аҳли ҷаннат аст. (аз-Зарият, 51/18) Рӯзае, ки бо чунин лаззатҳои маънавӣ оғоз меёбад, бо шавқу ҳаваси бештар гирифта мешавад. Саҳархӯрӣ, ки дорои чунин баракатҳои моддӣ ва маънавӣ аст, набояд сарфи назар шавад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.