Вақти намозПанҷ вақт намози фарз ва намозҳои нафли муъаккадаву ғайримуъаккада вуҷуд доранд. Яке аз онҳо – намози нафле мебошад, ки пеш аз намози аср хонда мешавад. Дар бораи афзалияти ин намоз Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) чунин фармудаанд:
رحم الله إمرأ صلى قبل العصر أربعا
«Худо раҳмат кунад он касеро, ки пеш аз аср чор ракъат намоз хонад!» [1].
من صلى قبل العصر أربعا حرمه الله على النار
«Ҳар касе пеш аз аср чор ракъат намоз хонад, Худо ӯро бар оташи дӯзах ҳаром мегардонад» [2].
Дар ривоятҳо омадааст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ин намозро ду ё чор ракъат мехонданд [3].
Бо таваҷҷуҳ ба ин ҳадисҳо улемои мазҳаби ҳанафӣ хондани намози нафл пеш аз асрро мустаҳаб гуфтаанд [4]. Ин намозро метавон ду ё чор ракъат хонд [5]. Онро баъди даромадани вақти аср то қабл аз қомат хондан мумкин аст. Пас аз қомат ва баъд аз намози аср намози нафл хонда намешавад.
Хулоса, шахсе, ки пеш аз намози аср намози нафл мехонад, ба раҳмати Худо, ки дар ҳадиси Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) зикр шудааст, ноил мегардад ва сабаби наҷот аз оташи дӯзах мешавад.
Тамирлан Дархонулло,
Масъули фатво дар шаҳри Нур-Султон
[1] Тирмизӣ, №1271.
[2] Ҳадиси овардаи Табарани.
[3] Ривояти Абу Довуд.
[4] Қудурӣ, 131.
[5] Ҳошияи Ибни Обидин, 1/452.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.