Вақти намозНамози ҷаноза намозест, ки рукӯъ ва саҷда надорад; рукнҳои он қиём ва такбир мебошанд. Дар намози ҷаноза бо такбири ифтитоҳ чор такбир гирифта мешавад. Салом додан бошад воҷиб аст. Суннатҳои он ҳамду сано ба Худо, салавот ва салом ба Расули Худо (с.а.с.), дуо кардан барои мурда ва мусалмонон мебошад.
Агар имом бештар аз чор такбир гирад, ҷамоат аз ӯ пайравӣ намекунад ва барои салом додан бо имом интизор мешавад. Аммо агар имом фаромӯш карда, такбирҳоро камтар гирад ва салом диҳад, намози имом ботил мешавад ва ҳатто агар ҷамоат худ такбири чаҳорумро гирад ҳам, намоз дуруст намешавад. Дар ин ҳолат намоз дубора хонда мешавад.
Агар баъд аз дафни мурда маълум шавад, ки намоз бо такбири нопурра хонда шудааст ва аз дафн вақти зиёд нагузашта бошад, намоз бар қабр хонда мешавад (Касонӣ, Бадоъиъ, 1/313-315).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.