Вақти намозАгар имом фаромӯш карда, бидуни анҷом додани нишасти охирин ба по хезад, ҷамоат набояд бо имом ба по хезад, балки менишинад ва интизори бозгашти имом мешавад. Дар ин миён, барои огоҳ кардани имом, бо овози баланд “субҳаналлоҳ” гуфта мешавад. То вақте ки имом саҷдаи ракаъати бархостаашро анҷом надодааст, эҳтимоли бозгашт вуҷуд дорад ва пайрави имом наметавонад салом диҳад ва аз намоз хориҷ шавад. Агар салом диҳад, намозаш ботил мешавад. Агар имом барнагашта, иштибоҳашро нафаҳмад ва намозро идома диҳад ва саҷдаи ракаъати бархостаашро низ анҷом диҳад, пас, чун нишасти охиринро тарк кардааст, намози имом ва ҳамчунин намози ҷамоат ботил мешавад.
Агар ҷамоат бо имом ба по хезад ва имом пеш аз анҷоми саҷда иштибоҳашро фаҳмад ва боз нишинад, ҷамоат низ менишинад. Агар ҷамоат нафаҳмад, ки имом нишастааст ва ба саҷда равад, ин саҷда намози онҳоро ботил намекунад. Зеро дар ин ҳолат, асос бар дурустии намози имом аст, ки ҷамоат ба ӯ пайравӣ мекунад. (Ибн Нуҷайм, ал-Баҳр, 2/111-112)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.