Вақти намозАгар шахс медонад, ки моҳи Рамазон аст, вале нияти рӯза накарда, саҳарро бигузаронад ва то як соат мондан ба вақти намози пешин ният накунад, рӯзааш дуруст намешавад.
Шайх Шамсу ал-Аимма ал-Халуонӣ аз имом Абу Ҷаъфар ин ривоятро нақл кардааст. Дар ал-Ҳидоя омадааст: «Агар дар тамоми рӯзҳои Рамазон нияти рӯза накунад, рӯзааш дуруст намешавад» [1] .
Агар баъд аз ин қасдан чизе бихӯрад ё алоқаи ҷинсӣ кунад, бар ӯ каффора воҷиб намешавад. Зеро барои дурустии рӯза ният шарт аст. Бе ният ибодат дуруст намешавад. Аз ин рӯ, агар бе ният дар боқимондаи рӯз аз хурдану нӯшидан худдорӣ кунад, рӯза ҳисоб намешавад. Танҳо қазои он рӯзро ба ҷо меорад ва каффора воҷиб намешавад. Зеро каффора танҳо ба касе воҷиб мешавад, ки рӯзаро қасдан шиканад. Дар ин ҳолат худи рӯза дуруст нест [2] .
Бинобар ин, агар шахс аз шаб то як соат мондан ба вақти пешин ният накунад ё бе сабаб як-ду рӯз дертар рӯза гирад, бояд тавба кунад ва аз Аллоҳ мағфират талаб намояд ва танҳо қазои он рӯзҳоро бигузаронад. Азбаски рӯзааш дуруст нашудааст, каффора воҷиб намешавад.
Аз китоби «Фатвоҳо оид ба рӯзаи Рамазон»
[1] «Ал-Фатаво ат-Татархония», 2/98.
[2] «Радду ал-муҳтор», 3/377.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.