«АЯТУЛ КУРСИ» ЧӢ ХИЛОСИЯТ ДОРАД?

«Аятул Курси» – оятҳои барҷастаи Қуръон аст. Дар ҳадисе, ки аз Абӯ Ҳурайра (разияллоҳу анҳу) ривоят шудааст, Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд: «Ҳар чизе авҷе дорад. Бешубҳа, авҷи Қуръон – сураи «Бақара» аст. Дар он сура ояти барҷастаи Қуръон ҳаст. Он – «Аятул-Курси» аст» (Тирмизӣ). Ин оят фазилатҳои зиёде дорад. Баъзе аз ҳадисҳое, ки фазилати «Аятул Курси»-ро баён мекунанд, чунинанд:

1. Аз хондани «Аятул-Курси» шайтон аз хона дур мешавад. Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд: «Дар сураи «Бақара» ояти барҷастаи Қуръон ҳаст. Ҳар кас онро дар хонааш бихонад, шайтон аз он ҷо фирор мекунад» (Ҳоким).

2. Ба ворид шудан ба ҷаннат ва дар амони Худо будан то намози дигар сабаб мешавад. Дар ҳадисе аз Абӯ Умома (разияллоҳу анҳу) омадааст, ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд: «Ҳар кас пас аз ҳар намози фарз «Аятул Курси»-ро бихонад, танҳо марг миёни ӯ ва ҷаннат монеъ мешавад». Дар ҳадиси дигар омадааст: «Ҳар кас пас аз ҳар намози фарз «Аятул Курси»-ро бихонад, то намози фарзии дигар дар паноҳи Худо хоҳад буд».

3. Хондани «Аятул-Курси» инсонро аз ҷоду, назар, таъсири ҷин ва дигар офатҳо муҳофизат мекунад. Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд: «Ҳар кас субҳ «Аятул Курси»-ро бихонад, то шом дар амони Худо хоҳад буд ва ҳар кас онро шаб бихонад, то саҳар дар паноҳи Худо мемонад» (Насоӣ).

4. Агар шахс пеш аз хоб «Аятул Курси»-ро бихонад, худ ва фарзандонаш то саҳар аз шайтон эмин мемонанд. Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд: «Ҳар кас ҳангоми хоб «Аятул Курси»-ро бихонад, то саҳар фариштаи Худо ӯро аз шайтон муҳофизат мекунад».

5. Ба зиёд шудани ризқ ва баракат сабаб мешавад. Дар ҳадисе аз модари мӯъминон Оиша (разияллоҳу анҳо) омадааст, ки шахсе назди Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) омад ва аз набудани баракат дар хонааш шикоят кард. Паёмбар фармуданд: «Оё ту «Аятул Курси»-ро намехонӣ? Ҳар таомеро, ки бар он «Аятул Курси» хонда шавад, Худованд баракат медиҳад».

6. Дар вақти душворӣ сабаби ёрии Худо мешавад. Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд: «Ҳар кас дар вақти мушкилӣ «Аятул Курси» ва оятҳои охири сураи «Бақара»-ро бихонад, Худованд ба ӯ ёрӣ мерасонад». Ҳамчунин «Аятул Курси» дар зикрҳои субҳ ва шом ва дар руқияи шаръӣ низ хонда мешавад.

Хулоса, ҳар кас ин оятро ёд гирад ва пайваста бихонад, дар паноҳи Худованд хоҳад буд. Ин оят инсонро аз бало, мусибат, ғам ва анвои офатҳо муҳофизат мекунад, баракати ризқро меафзояд ва шайтонро дур месозад. Ҳамчунин, хондани ин оят сабаби аҷри зиёд мегардад.

Медет ҚУРМАШУЛӢ,

Маҷаллаи «Имон», №4, соли 2024