Вақти намозИнтихоби ҳамсари ҳаётӣ яке аз масъалаҳои хеле муҳим аст. Аз неъматҳои дунё, беҳтарин неъмат ҳамсари хуб мебошад. Шариати мо ҳангоми интихоби ҳамсар ба хусусиятҳои зерин таваҷҷуҳи махсус медиҳад.
Имондорӣ. Пеш аз ҳама, духтар бояд имондор бошад. Чунки имон инсонро аз корҳои ҳаром ва мухолифи дин нигоҳ медорад. Зани имондор аз амалҳое, ки ғазаби Худоро меоранд, дур мемонад ва ҳамеша розигии шавҳарашро дар назар мегирад. Паёмбари мо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) дар бораи он ки ҳангоми интихоби ҳамсар ба чӣ чизҳо бояд аҳамият дод, чунин мефармояд:
«Ба чор чизаш ба зан никоҳ мекунанд: дороӣ, насаб, зебоӣ ва диндорӣ. Ту диндорро интихоб кун, ки хушбахт мешавӣ».
Дар ҳадиси дигар омадааст:
«Ба занон танҳо ба хотири зебоияшон издивоҷ накунед, зеро зебоӣ метавонад ба беодобӣ оварда расонад. Танҳо ба хотири дороияшон ҳам издивоҷ накунед, зеро дороӣ метавонад сабаби туғён шавад. Ба хотири диндорӣ издивоҷ кунед, зеро зани диндор, ҳатто агар каниз бошад, беҳтар аст».
Зебоӣ ва дороӣ гузарандаанд. Аммо имон ҳамеша бо ӯст. Агар зан ҳам диндор, ҳам зебо ва ҳам аз хонаводаи сарватманд бошад, ин нур бар рӯи нур аст.
Ахлоқ. Дуюмин чизе, ки ҳангоми интихоби ҳамсар бояд ба он аҳамият дод, ахлоқи нек доштани духтар аст. Ин асос бо аввалӣ сахт алоқаманд аст. Зеро зани диндор ва имондор ҳатман ахлоқи нек дорад. Динаш ӯро аз сухани бад ва ахлоқи зишт нигоҳ медорад. Паёмбари мо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фармудаанд:
«Бузургтарин неъмати мӯъмин баъд аз тақвои Худо – ҳамсари солеҳ аст. Агар шавҳараш ба ӯ амр кунад, итоат мекунад; агар ба ӯ назар кунад, хушҳол мекунад; агар қасам хӯрад, қасамашро иҷро мекунад; агар шавҳараш ғоиб бошад, нафс ва моли ӯро нигоҳ медорад».
Луқмон Ҳаким дар васияташ ба писараш гуфтааст: «Эй писарам! Аз зани бад эҳтиёт кун, ки туро пеш аз пирӣ пир мекунад. Аз шарри занон аз Худо паноҳ бихоҳ! Аз Худо беҳтарини онҳоро талаб кун ва барои ёфтани зани солеҳ ва хуб кӯшиш кун! Он гоҳ ба хушбахтии зиндагӣ мерасӣ».
Покдоманӣ. Сеюмин чизе, ки ҳангоми интихоби ҳамсар бояд ба он аҳамият дод, интихоби духтари покдоман ва бокира мебошад. Паёмбари мо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) дар ин бора фармудаанд:
«Духтари бокираро ба занӣ гиред, зеро забонашон ширин, шикамашон пурбаракат ва ба кам чиз қаноат мекунанд».
Занони серфарзанд. Чорум чизе, ки ҳангоми интихоби ҳамсар бояд ба он аҳамият дод, интихоби зани серфарзанд аст. Анас ибни Молик (разияллоҳу анҳу) ривоят мекунад, ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) аз муҷаррадӣ манъ намуда, ба издивоҷ фармуда, гуфтаанд:
«Бо занони меҳрубон ва серфарзанд издивоҷ кунед! Ман рӯзи қиёмат бо шумораи зиёди шумо бар дигар паёмбарон ифтихор мекунам».
Куфв (баробарӣ). Чизи дигаре, ки ҳангоми интихоби ҳамсар бояд ба он аҳамият дод, ин монандии табиат ва вазъи иҷтимоии марду зан аст. Яъне, марду зане, ки мехоҳанд издивоҷ кунанд, бояд аз ҷиҳати дин, илм, вазъи иҷтимоӣ ва ғайра ба ҳам мувофиқ бошанд. Чун ҳар қадар хусусиятҳояшон ба ҳам наздик бошад, дар зиндагии оилавӣ баракат, иттифоқ ва дӯстӣ бештар мешавад ва муносибаташон беҳтар мегардад, ки барои фарзандонашон намуна мешавад. Ҳамчунин, беҳтар аст, ки ҳамсарро аз дур, яъне аз қавм ё кишвари дигар интихоб кунанд. Ин боиси саломатӣ ва зебоии фарзандон мегардад.
Медет ҚУРСАҚОВ
Мутахассиси бахши шариат ва фатвои Кумитаи дини мусалмонони Қазоқистон
Маҷаллаи «Имон», №1, соли 2024
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.