Вақти намозИбораи «асмо-ул-ҳусно», ки аз ҷамъии калимаи «асмо» (номҳо) ва сифатии «ҳусно» (зеботарин) иборат аст, маънои «зеботарин номҳо»-ро дорад ва истилоҳест, ки барои номҳои Худованди Мутаол истифода мешавад. Дар Қуръони Карим чунин омадааст: «Аллоҳ аст, ки ҷуз Ӯ маъбуде нест. Зеботарин номҳо танҳо ба Ӯ тааллуқ доранд.» (Тоҳо, 20/8); «...Зеботарин номҳо аз они Ӯст. Ҳар чӣ дар осмонҳо ва замин аст, Ӯро тасбеҳ мекунад. Ӯ ғолиб ва ҳаким аст.» (ал-Ҳашр, 59/24) — тавре ки дар ин оятҳо омадааст, зеботарин номҳо ба Худо тааллуқ доранд. Зеро тамоми камолоту комилиҳо аз они Ӯст. Номҳои Ӯ баландтарин ва комилтарин сифатҳои муқаддасро ифода мекунанд.
Худованди Таоло (ҷ.ҷ.) дар Қуръон ва ҳадисҳои саҳеҳ бисёр номҳо дорад. Банда бо омӯхтани ин номҳо Худоро мешиносад, Ӯро дӯст медорад ва бандаи ҳақиқӣ мегардад. Дар Қуръон омадааст: «Зеботарин номҳо аз они Аллоҳанд. Пас, Ӯро бо он номҳои зебо бихонед...» (ал-Аъроф, 7/180) — бо ин оят дуо ва ниёз бо асмо-ул-ҳусно тавсия шудааст. Бештар будани асмо-ул-ҳусно маънои онро надорад, ки зоти ишорашуда зиёд аст; ҳамаи ин номҳо ба ҳамон як зот ишора мекунанд: «Бигӯ: Худо бигӯед ё Раҳмон бигӯед, ҳар кадомашро бигӯед, хуб аст. Зеро зеботарин номҳо аз они Ӯст.» (ал-Исро, 17/110)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.