Вақти намозАгар дар намоз бо фаромӯшӣ ягон рукн ба таъхир андохта шавад, такрор ё пеш оварда шавад, ё ягон воҷиб тарк, таъхир ё иваз карда шавад, барои ислоҳи ин камбудӣ анҷом додани саҷдаи саҳв воҷиб аст (ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/125 ва баъд). Тарзи анҷом додани саҷдаи саҳв чунин аст: Дар нишасти охирини намоз «тахийёт» хонда мешавад, сипас ба тарафи рост салом дода мешавад ва бидуни танаффус, бо такбир ба саҷда мераванд. Дар саҷда се маротиба «Субҳана раббия-л-аъло» гуфта мешавад. Баъд бо такбир нишаста, боз бо «Аллоҳу акбар» бори дуюм ба саҷда мераванд ва се маротиба «Субҳана раббия-л-аъло» гуфта, бо «Аллоҳу акбар» нишаста мешаванд. Дар ин нишаст, дуоҳои «Эттахийёт», «Аллоҳумма салли», «Аллоҳумма борик» ва «Раббана...» хонда мешаванд ва аввал ба тарафи рост, сипас ба тарафи чап салом дода мешавад. Дар нишасти қабл аз саҷдаи саҳв низ хондани «салли-борик» ва дигар дуоҳо ҷоиз аст. Гарчанде баъзеҳо иҷозат додаанд, ки саҷдаи саҳв баъд аз додани салом ба ҳар ду тараф анҷом дода шавад, аммо аксари уламои мазҳаб (ҷумҳур) анҷом додани онро танҳо баъд аз додани салом ба тарафи рост авло медонанд (Мавсилӣ, ал-Ихтиёр, 1/72-73; ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/125; Ибни Обидин, Раддул-мухтор, 2/77-78). Дар намозҳои ҷамоатӣ, то ки ҷамоат тасодуфан пароканда нашавад, анҷом додани саҷдаи саҳв танҳо баъд аз додани салом ба тарафи рост афзалтар ва мувофиқи эҳтиёт аст.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.