Вақти намозДини Ислом сеҳрро, ки аз ҷумлаи гуноҳҳои кабира шумурда мешавад, сахт манъ кардааст. Дар Қуръон таъкид шудааст, ки барои ҷодугарон дар охират насибе нест ва аз шарри онҳо бояд ба Худо паноҳ бурд. (ал-Бақара, 2/102; ал-Фалак, 113/4) Паёмбари Акрам (с.а.с.) низ ҷодугариро дар қатори ҳафт гуноҳи бузург зикр кардааст. (Бухорӣ, Васойо, 23 [2766]; Ҳудуд, 44 [6857]; Муслим, Имон, 145 [89])
Дар давраи ҷоҳилия ҷоду ва сеҳр хеле паҳн буд. Амалҳое чун ҷинҷодӣ, коҳинӣ, аз ситораҳо ҳукм баровардан, ба тирҳои фол муроҷиат кардан, ба ресмон гиреҳ зада дамидан анҷом дода мешуд. Мушрикон бо таъсири чунин ҳолатҳо ҳатто иддао мекарданд, ки Қуръон низ асари ҷоду аст. (Сод, 38/4; аз-Зарият, 51/52)
Муассиртарин роҳи муҳофизат аз ҷоду ва сеҳр – паноҳ бурдан ба Худо ва таваккал кардан ба Ӯст. Паёмбари Акрам (с.а.с.) ҳамеша бо хондани сураҳои Фалак ва Нас ва Оятул-Курсӣ аз шарри ҳама чиз ба Худо паноҳ мебурд. (Бухорӣ, Ваколат, 10 [2311]; Фазоилул-Қуръон, 10, 14 [5010, 5016-5017]) Ӯ ҳамчунин барои муҳофизати наберагонаш Ҳасан (р.а.) ва Ҳусайн (р.а.) аз назар, ҷоду ва дигар бадиҳо ин дуоро мехонд:
أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّةِ مِنْ كُلِّ شَيْطَانٍ وَهَامَّةٍ وَمِنْ كُلِّ عَيْنٍ لاَمَّةٍ
“Ба калимаҳои комили Худо аз ҳар гуна шайтон ва ҳашароти заҳрнок ва аз ҳар чашми бад паноҳ мебарам.” (Бухорӣ, Аҳодисул-анбиё, 10 [3371]) Илова бар ин, агар касе гумон кунад, ки ба сеҳр гирифтор шудааст, метавонад бо умеди шифо аз Худо ба шахсони боэътимод муроҷиат карда, аз онҳо бихоҳад, ки барояш Қуръон бихонанд ва дуо кунанд. Шӯрои Олии Улуми Дин 28 сентябри соли 1979 таҳти қарори №1883 зикр кардааст, ки хондани Қуръон ва дуоҳои марбут ба шифо барои беморон бо умеди шифо аз ҷониби Худо ҷоиз аст, аммо фиреб додани мардум ва пешгӯӣ кардан тавассути дам кардан аз нигоҳи дин манъ мебошад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.