Вақти намозДар Қуръони Карим омадааст: «Агар Худо хоҳад, ки касеро ба роҳи рост ҳидоят кунад, синаи ӯро (яъне дилашро бо нури имон) ба Ислом мекушояд», – гуфта шудааст («Анъом» сура, ояти 125).
Шахсе, ки пайрави дини дигар аст ва мехоҳад мусалмон шавад, бояд калимаи шаҳодат-ро ба забон оварад, яъне бигӯяд: «Ашҳаду ал-лаа илаҳа иллаллоҳу, ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳу». Маънояш: «Гувоҳӣ медиҳам, ки ҷуз Худо ҳеҷ маъбуде нест ва Муҳаммад банда ва фиристодаи Ӯст». Ин калимаи имонро бо забон бигӯяд ва дар дилаш тасдиқ кунад.
Шахсе, ки дини Исломро қабул мекунад, бояд пеш аз ҳама ба ҳақ будани ин роҳ (дин) ва ба ҳамаи аҳкоми он бовар дошта бошад, ва эътиқоди худро бо забон иқрор кунад. Шартҳои имон ҳафттоянд:
Ба Худованд
ба фариштагон
ба китобҳои осмонӣ
ба паёмбарон
ба рӯзи қиёмат
ба тақдир, яъне хубиву бадии ҳар кор аз ҷониби Худо буданаш
ба зинда шудан пас аз марг дар рӯзи қиёмат комилан бовар кардан
Дар Қуръони Карим омадааст: «Эй мӯъминон! Ба Худо, ба Паёмбараш ва ба Китобе, ки бар ӯ нозил шудааст, инчунин ба китобҳое, ки қаблан нозил шуда буданд, бо эътиқоди дуруст имон оваред. Ҳар кӣ ба Худо, фариштагонаш, китобҳояш, паёмбаронаш ва рӯзи қиёмат имон наоварад ва инкор кунад, пас бешак, аз роҳи ҳақ дур ва сахт гумроҳ шудааст», – гуфта шудааст («Нисо» сура, ояти 136).
Ҳамаи гуноҳҳои гузашта шахсе, ки Исломро қабул мекунад, бахшида мешаванд.
Пайғамбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд: «Ислом гуноҳҳои пешинаро маҳв мекунад» , – (Муслим).
Барои шахсе, ки Исломро қабул кард ва мусалмон шуд, ғусл кардан мустаҳаб аст («ал-Ҷавҳарат ун-Наира», 1/146). Ба ӯ лозим аст, ки илмҳои зарурии дини Исломро омӯзад, намоз хонад, агар доро бошад, закот диҳад, рӯзаи моҳи Рамазонро нигоҳ дорад ва агар имконият дошта бошад, ба ҳаҷ равад.
Таҳия: Ҳасан АМАНҚУЛ
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.