Вақти намозИнтихоби чорвои фарбеҳ ва зебо барои қурбонӣ. Беҳтар аст, ки гӯсфанди наринаи хасташударо, инчунин модагови гов ва шутурро қурбонӣ кунанд [1].
Соҳиби чорво худ қурбонӣ кунад ё ба шахсе, ки хуб забҳ мекунад, супорад. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) вақте аз номи духтараш Фотима қурбонӣ мекарданд, хоҳиш мекарданд, ки назди қурбонӣ ҳозир бошанд ва фармудаанд, ки бо рехтани қатраи аввали хун гуноҳҳои гузашта бахшида мешаванд [2].
Ҳангоми забҳ дуо хондан мустаҳаб аст. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) чунин дуоро хонда, забҳ мекарданд:
وجهت وجهي للذي فطر السماوات والأرض حنيفاً وما أنا من المشركين إن صلاتي ونسكي ومحياي ومماتي لله رب العالمين لا شريك له وبذلك أمرت وأنا من المسلمين
Ман рӯйи худро ба сӯи Он касе овардам, ки осмонҳо ва заминро офаридааст, бо ихлоси комил ва ман аз мушрикон нестам. Намозу қурбонӣ ва зиндагиву марги ман барои Аллоҳи Парвардигори оламҳост, ки шарике надорад. Ба ин фармон дода шудаам ва ман аз мусалмонон ҳастам [3].
Чорворо бояд бо корди тез ва омодашуда бе азият забҳ кард.
Забҳ кардан бо корди кунд ва азият додани чорво макруҳ аст. То вақте ки ҷон аз баданаш пурра набаромадааст, пӯсташро гирифтан ҷоиз нест.
Дар рӯзи иди Қурбон саҳарона нахӯрдан ва бо гӯшти қурбонӣ ифтор кардан суннат аст.
[1] Фатаво Баззозия, 3/156.
[2] Ибни Ҳиббон ривоят кардааст.
[3] Муслим ривоят кардааст.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.