Вақти намозДар Қуръон-ул-Карим намоз гузоштан бо ҳушӯъ яке аз хусусиятҳои фарқкунандаи мӯъмин зикр шудааст. (ал-Муъминун, 23/2) Расули Худо (с.а.с.) фармудаанд: “Намоз нури чашми ман қарор дода шуд.” (Насоӣ, ‘Ишрату-н-нисо, 1 [3939-3940]) ва ба мақоми махсуси намоз ишора кардаанд. Ҳушӯъ дар намоз бо дур будан аз омилҳои парешонкунанда ва тавонистани пайвастани қалб ба Худованд (ҷ.ҷ.) амалӣ мегардад. Он чи ки шахс дар дунёи ботинии худ эҳсос мекунад ва андешаҳои ӯ ба ҳушӯъ дар намоз таъсир мерасонанд ва дар рафторҳояш инъикос меёбанд. Аз ин рӯ, ҳангоми намоз шахс бояд огоҳ бошад, ки дар ҳузури Худо қарор дорад, бо зеҳн ва қалби худ ба намоз рӯ оварад; аз нигоҳ кардан ба тарафи росту чап, бозӣ кардан бо либос ва риоя накардани таъдили аркон худдорӣ намояд. Кӯшиш кунад, ки ба маънои сураҳо ва зикрҳое, ки мехонад, диққат диҳад. Ҳамчунин, бояд талош кунад, ки ба фикрҳои беруна, ки ҳангоми намоз ба зеҳн меоянд, аҳамият надиҳад ва бо ёдоварӣ аз ҳузури Парвардигор зеҳни худро ҷамъ намояд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.