Вақти намозЧандин бор анҷом додани як ҳаракате, ки ба намоз тааллуқ надорад ва ба ягон узр асос надорад, яъне амал-и касир, тибқи мазҳаби ҳанафӣ намозро ботил мекунад. Барои амал-и касир ҳадди дақиқ муайян кардан душвор аст. Бархе уламоро бар онанд, ки агар шахс ҳаракатеро, ки ба намоз тааллуқ надорад, бо ду даст якҷоя анҷом диҳад, ё бархе дигар мегӯянд, ки як ҳаракатро се маротиба пай дар пай анҷом диҳад, ин амал-и касир ҳисоб меёбад. Бино ба як назари дигар, агар шахси беруназнамозӣ чунин тасаввур кунад, ки шахс дар намоз нест, ин низ амал-и касир ба ҳисоб меравад. Аз ин рӯ, ҳар амале, ки ба ҳаракатҳои намоз монанд нест ва бо намоз мувофиқат намекунад ва чунин тасаввурро ба вуҷуд меорад, ки шахс дар намоз нест, ба доираи амал-и касир дохил мешавад ва намозро ботил мекунад. Шахсе, ки намоз мехонад, бояд ҳаракатҳои худро ва он ки оё ин ҳаракатҳо намозашро ботил мекунанд ё не, тибқи ин тавзеҳот арзёбӣ намояд. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/605)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.