Вақти намозПайғамбари Акрам (с.а.с.) пеш ва пас аз намозҳои фарз намозҳои суннатро хондаанд ва ба умматашон низ тавсия додаанд. Аз ин рӯ, суннатҳои муназзами (равотиб), ки бо намозҳои вақти хонда мешаванд, бояд то ҳадди имкон адо карда шаванд. Расули Худо (с.а.с.) дар як ҳадисашон фармудаанд: «Ҳар касе, ки пеш аз намози пешин чор ракъат, баъд аз он ду ракъат, баъд аз намози шом ду ракъат, баъд аз намози хуфтан ду ракъат ва пеш аз намози бомдод ду ракъат намози суннат/нафлро пайваста бихонад, Худо барои ӯ дар биҳишт як қаср месозад.» (Тирмизӣ, Салот, 306 [414]; ниг. Муслим, Салоту-л-мусофирин, 101 [728]). Дар мавриди намози аср низ фармудаанд: «Худо ба касе, ки пеш аз аср чор ракъат намоз мехонад, раҳмат кунад.» (Абу Довуд, Татаввуъ, 296 [1271]; Тирмизӣ, Салот, 318 [430]).
Дар ҳадиси дигар низ омадааст: «Дар рӯзи қиёмат аввалин чизе, ки аз бандаи мусалмон ҳисоб гирифта мешавад, намози фарз аст. Агар ин намозҳоро комилан адо карда бошад, хуб аст. Агар не, гуфта мешавад: Бинед, оё намози нафл дорад? Агар намозҳои нафл дошта бошад, камбуди фарзҳо бо ин нафлҳо пурра карда мешавад. Баъд барои дигар фарзҳо низ ҳамин тавр амал мекунанд.» (Ибни Можа, Иқомату-с-салавот, 202 [1425]; ниг. Абу Довуд, Салот, 148 [864]).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.