Вақти намозВақт яке аз шартҳои намоз аст. Гарчанде баъзе донишмандони исломӣ бо далели “вақт шарти намоз аст” гуфтаанд, ки дар ҷойҳое, ки вақтҳо ташаккул намеёбанд, намози он вақт фарз нест, аммо аксари уламо бо такя ба он ки сабаби аслии намоз хитоби илоҳӣ мебошад, гуфтаанд, ки дар чунин минтақаҳо намозҳо бо тахмини вақт хонда мешаванд. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/362) Дар як ривоят омадааст, ки Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: дар охири замон, вақте ки Дадҷол меояд, як рӯз мисли як сол, як рӯз мисли як моҳ ва як рӯз мисли як ҳафта мешавад ва дар ин рӯзҳо намозҳо бо тахмини вақт хонда мешаванд (Муслим, Фитан, 110 [2937]). Ин ҳадис яке аз далелҳои ин назар аст. Ин ҳадис нишон медиҳад, ки набудани вақт сабаби соқит шудани намоз намешавад ва дар минтақаҳо ё замонҳое, ки вақт муайян намешавад, намозҳо бояд бо тахмини вақт хонда шаванд. Маълум мешавад, ки мувофиқи хитоби илоҳӣ, суннати Паёмбар (с.а.с.) ва амалияи муттаватир, ҳамаи мусалмонон вазифадоранд, ки дар як рӯз, яъне дар 24 соат, панҷ вақт намоз хонанд. Дар акси ҳол, мисли минтақаҳои қутбӣ ва наздик ба қутб, баъзе мусалмонон, ки дар чунин ҷойҳо зиндагӣ мекунанд (чун шаш моҳ шаб ва шаш моҳ рӯз аст), дар як сол танҳо панҷ вақт намоз мехонанд. Пас, агар дар ягон минтақа вақти ягон намоз фароҳам нашавад ё дақиқ муайян нашавад, вақти он намоз тахмин карда шуда, намоз хонда мешавад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.