Вақти намозҲарф, калима, ҷумла ё ҷумлаҳое, ки оғози муайян ва анҷоми равшан доранд ва сураҳои Қуръонро ташкил медиҳанд, оят номида мешаванд. Аз замони Паёмбар (с.а.с.) то имрӯз ҳамаи нусхаҳои Қуръони Карим яксон буда, ҳеҷ гуна тағйирот надидаанд. Бо вуҷуди ин, то нимаи дуюми асри аввали ҳиҷрӣ дар Қуръони Карим нуқта, ҳаракат ва аломатҳои вақф (истодан) вуҷуд надоштанд. Дар марҳалаи баъдӣ, бо такя ба қироате, ки аз Паёмбар (с.а.с.) ривоят шудааст, ба ҳарфҳо нуқта ва ҳаракат гузошта шуд; ба анҷоми оятҳо аломатҳои вақф ва рақами оят илова гардид.
Оё басмала дар оғози сураҳо як ояти дохилӣ ҳисоб мешавад ё не, оё “ҳуруфи муқаттаъа” ояти мустақил шумурда мешавад ё не ва дар мавриди оғозу анҷоми баъзе оятҳои камшумор ихтилофи назарҳо вуҷуд дорад, ки боиси фарқият дар шумораи умумии оятҳои Қуръони Карим шудааст ва ин рақамҳо 6204, 6214, 6219, 6225, 6236 ва ғайраро дар бар мегиранд. Ғайр аз ин, гарчанде исботи мушаххасе вуҷуд надорад, шумораи тахминии 6666 низ ба таври маъмул роиҷ гардидааст. Аммо тибқи нусхаҳои Қуръон, ки асрҳо боз навишта мешаванд, шумораи умумии оятҳо 6236 мебошад. Тавре ки дида мешавад, фарқият дар муайян кардани шумораи оятҳо аз сабабҳои зикршуда сарчашма мегирад ва маънои зиёд ё кам шудани матни Қуръонро надорад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.