Вақти намозИмрӯзҳо амалҳое, ки инсонро аз ҷиҳати маънавӣ гумроҳ мекунанд, қасдан таблиғ мешаванд. Яке аз чунин амалҳо – равобити ҳамҷинсбозӣ мебошад. Шариат чунин равобитро ба гуноҳҳои бузург дохил мекунад.
Равобити ҷинсии мард бо мард ё зан бо зан амале аст, ки қавми ҳазрати Лут (ба ӯ салом ва раҳмати Аллоҳ бод) содир мекарданд. Аллоҳ Таъоло дар Қуръон мефармояд:
«Лут ба қавмаш гуфт: "Оё шумо амалеро анҷом медиҳед, ки пеш аз шумо ҳеҷ кас аз ҷаҳониён онро накарда буд? Оё шумо ба ҷои занон ба мардон майл мекунед? Албатта, шумо қавми аз ҳад гузаронидаед» (Аъроф, 80-81), «Мо ба Лут ҳикмат ва дониш додем ва ӯро аз шаҳре, ки амалҳои бад мекарданд, наҷот додем. Онҳо қавми фасодкор буданд» (Анбиё, 74), «Мо ба сари онҳо борони санг фиристодем, вале аҳли Лутро саҳаргоҳ наҷот додем» (Қамар, 34).
Дар ин оятҳо аз азоби нозилшуда ба қавми Лут (ба ӯ салом ва раҳмати Аллоҳ бод) ёд шудааст. Бо ин роҳ Аллоҳ Таъоло ҳушдор медиҳад, ки муҷозоти равобити ҷинсии мухолифи шариат сангин аст.
Пайғамбари гиромӣ (ба ӯ дуруду саломи Аллоҳ бод) фармудаанд:
«Аз ҳама чизе, ки барои умматам бештар метарсам, амали қавми Лут аст» (Тирмизӣ, Ибни Можа).
Дар ҳадисе, ки Ибни Аббос (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) ривоят кардааст, Пайғамбар (ба ӯ дуруду саломи Аллоҳ бод) гуфтаанд:
«Онҳое, ки бо ҳайвон робитаи ҷинсӣ мекунанд, лаънати Аллоҳро ба худ меоранд! Онҳое, ки амали қавми Лутро мекунанд, лаънати Аллоҳро ба худ меоранд!» (Аҳмад).
Мард бо мард ё зан бо зан робитаи ҷинсӣ кардан, бар зидди фитрат ва табиати инсонӣ аст. Зеро Аллоҳ Таъоло мардро барои зан ва занро барои мард офаридааст. Ҳатто дар ҳайвонот низ нарина ба модина ва модина ба нарина майл мекунад. Баръакс буданаш мухолифи табиат аст. Равобити ҷинсии ҳамҷинсон бо ҳамдигар боиси бемориҳои гуногун мегардад. Ин ҳолат ба вайроншавии оила ва аз байн рафтани робитаҳои хешутаборӣ оварда мерасонад. Инсон танҳо бо риояи фармон ва манъҳои Аллоҳ Таъоло метавонад ба амният, осоиштагӣ ва ҳифзи номус ва саломатии худ ноил гардад. Ҳамчунин инсон танҳо бо иҷрои гуфтаҳои Аллоҳ Таъоло метавонад мувофиқи фитрати худ зиндагӣ кунад.
Аллоҳ Таъоло аз аввал инсонро ҷуфт, яъне мард ва зан офаридааст. Дар Қуръон омадааст:
«...шуморо аз як нафс офарид ва аз он ҳамсарро офарид ва аз он ду бисёр мардон ва занонро паҳн кард. Аз Парвардигоратон битарсед» (Нисо, 1), ҳамчунин «Мо шуморо ҷуфт-ҷуфт офаридем» (Набаъ, 8).
Парвардигор мард ва занро барои комил кардани якдигар аз ҷиҳати ҷисмонӣ ва маънавӣ ҷуфт офаридааст. Онҳо бояд бар асоси муҳаббат иттиҳод бунёд кунанд. Мақсади асосии ин иттиҳод – ба дунё овардани фарзанд аст. Инкор кардани равобити ҷинсии ҳамҷинсон дар Ислом бар ҳамин асос аст.
Дар Ислом зино чӣ гуна ҳаром аст, ҳамчунин равобити ҷинсии ду шахси ҳамҷинс низ ҳаром мебошад. Дар Қуръон чунин амалҳо «ал-фоҳиша», яъне «беҳаёӣ, фасод» номида шудаанд. Фоҳиша – робитаи ҷинсии ду шахси ҳамҷинс аст. Қавми Лут, ки дар гуноҳ ғарқ шуда буданд, ба сазои худ расиданд. Онҳо субҳидам пурра ҳалок шуданд.
Дар таърихи инсоният ҳамеша касоне буданд, ки қонуни Аллоҳ ва ахлоқро поймол мекарданд. Гарчанде онҳо дар дунё роҳҳои гурехтан аз муҷозоти қонунро ёбанд, дар рӯзи қиёмат аз адолати Аллоҳ наметавонанд гурезанд. Ҳатто шахси беимон ҳам агар ҷиноят кунад, дар назди виҷдонаш азоб мекашад. Фарқ дар он аст, ки баъзеҳо аз гуноҳ пушаймон мешаванд, баъзеҳо не. Ин ҳолат барои инсон аз ҳар ҷиҳат хатарнок аст.
Шуъбаи шариат ва фатвои Кумитаи уламои исломии Тоҷикистон
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.