Вақти намозТелепатия маънои қобилияти интиқоли фикр ва эҳсосотро аз як шахс ба шахси дигар бидуни истифодаи ҳиссиёт ва муҳити физикӣ дорад. Масалан, пешакӣ ҳис кардани рӯйдодҳои оянда, иртиботи телепатикӣ байни ду нафар ё дугоникҳо ва дигар таҷрибаҳои метафизикӣ.
Чӣ гуна чунин корҳо бе иртибот ва дар масофаи дур имконпазир мешаванд? Ин нишон медиҳад, ки инсон дорои руҳ аст, ки метавонад бо дигарон иртибот гирад. Телепатия ба илмҳои марбут ба рӯҳ дахл дорад. Аммо дар Қуръони Карим омадааст:
«Аз ту дар бораи рӯҳ мепурсанд. Бигӯ: "Рӯҳ аз амри Парвардигори ман аст ва ба шумо аз илм фақат андаке дода шудааст"»
(Сураи Исро, ояти 85).
Яҳудиён медонистанд, ки дар бораи рӯҳ танҳо Худо посух дода метавонад, зеро дар Таврот низ ин маълумот омадааст. Онҳо ба мушрикони Қурайш гуфтанд: «Аз Паёмбар (ба ӯ салавоту салом) дар бораи рӯҳ пурсед, агар ҷавоб диҳад, паёмбар нест, агар ҷавоб надиҳад, пас ӯ паёмбари ҳақиқист». Муҳаммад (ба ӯ салавоту салом) чун паёмбари ҳақиқӣ буд, гуфт, ки дар бораи рӯҳ ва моҳияти он чизе намедонад ва ин танҳо ба Худо маълум аст.
Дар замони хилофати Умар ибни Хаттоб (Худо аз ӯ розӣ бод) чунин ҳодиса рух дод. Вақте ки халифа Умар дар шаҳри Мадина рӯзи ҷумъа хутба мехонд, дар ҳамон вақт байни ӯ ва фармондеҳи мусалмонон Сория ибни Заним (Худо аз ӯ розӣ бод), ки дар Шом бо душман меҷангид, иртиботи рӯҳонӣ ба вуҷуд омад. Дар ҷанг душман ғолиб мешуд ва ба мусалмонон хатар таҳдид мекард. Он гоҳ Умар гуфт: «Эй Сория, ба кӯҳ паноҳ баред!» Сория овози Умарро шунид ва ҳамин тавр кард. Дар натиҷа мусалмонон пирӯз шуданд. Ҳам саҳобагони дар масҷид буда ва ҳам иштирокчиёни ҷанг шоҳиди ин воқеа шуданд.
Аммо уламои ислом ин ҳодисаро телепатия намешуморанд, балки муъҷизае аз ҷониби Худованд медонанд. Зеро мо, мусалмонон, ба муъҷизаи паёмбарон ва каромати авлиё бовар дорем. Пас, муъҷиза ва телепатия ду чизи ҷудо мебошанд.
Паёмбари мо (ба ӯ салавоту салом) фармудаанд:
«Дар умматҳои гузашта одамоне буданд, ки илҳоми илоҳӣ мегирифтанд. Агар дар уммати ман чунин касе бошад, бешак, ӯ Умар ибни Хаттоб аст»
(Муслим). Ин муъҷизае буд, ки дар бораи ҳазрати Умар гуфта шудааст. Ҳамчунин чунин ҳолат метавонад аз ҷониби шайтон низ рух диҳад. Масалан, Мусайламаи Каззоб, ки ба Паёмбар (ба ӯ салавоту салом) мухолифат мекард ва дар давраи Абӯбакр (Худо аз ӯ розӣ бод) кушта шуд, аз шайтон илҳом мегирифт ва маълумоти лозимро дар бораи одамон мегирифт.
Хулоса, мусулмон бояд ба омӯзиш, ҷустуҷӯ ва истифодаи телепатия таваҷҷуҳ накунад. Ҳатто агар касе тавассути он чизе аҷиб нишон диҳад, набояд ба ҳайрат афтод. Уламо омӯзиш ва истифодаи телепатияро дуруст намешуморанд, зеро:
ба сатҳи илмӣ расонидани он ягон фоида надорад;
ба саломатӣ ва рӯҳияи инсон зарар дорад;
гарчанде баъзе манфиатҳо дошта бошад ҳам, зиёни он зиёдтар аст;
бо баҳонаи иртибот бо арвоҳ метавонад ба фиреб ва қаллобӣ роҳ кушояд.
Ҳасан АМОНҚУЛ
Рӯзномаи «Мунара», №4, соли 2021
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.