Вақти намозҒусл — ин поксозии махсусест, ки барои бартараф кардани ҳолатҳои наҷосати ҳукмӣ, мисли ҷанобат, ҳайз ва нифос, бо шустани тамоми бадан, аз ҷумла даҳон ва бинӣ, анҷом дода мешавад. Дар Қуръон омадааст: «Агар ҷанобат доред, пас хуб пок шавед (шӯед).» (ан-Нисо, 4/43; ал-Моида, 5/6). Дар суннати Паёмбар (с.а.в.) низ пас аз эҳтилом ё алоқаи ҷинсӣ, ё пас аз ҳайз ва нифос, гирифтани ғусл амр шудааст. (Бухорӣ, Ғусл, 22, 28 [282, 291]; Муслим, Ҳайз, 87-88 [348-349]; Абу Довуд, Таҳорат, 118, 127 [314, 359])
Ғусл бо гирифтани об ба даҳон ва хуб ғарғара кардан, ба бинӣ об кашидан ва шустани тамоми бадан ба тавре ки ягон ҷои хушк намонад, анҷом дода мешавад. Ин амалҳо, тибқи мазҳаби ҳанафӣ, фарзҳои ғусл мебошанд. Агар яке аз инҳо тарк шавад, ғусл дуруст намешавад. Ғайр аз фарзҳо, ғусл суннатҳое низ дорад.
Агар суннатҳои ғусл низ иҷро шаванд, тартиби он чунин аст:
Шахсе, ки мехоҳад ғусл гирад, ният мекунад ва «Бисмиллоҳ» мегӯяд. Дастҳояшро мешӯяд, агар дар баданаш наҷосат/олудагӣ бошад, онро пок мекунад, аврати худро мешӯяд. Баъд бо дасти росташ се бор об ба даҳон гирифта, хуб ғарғара мекунад, сипас се бор ба бинӣ об кашида, онро пок мекунад ва мисли таҳорат барои намоз, таҳорат мегирад. Баъдан тамоми баданашро хуб мешӯяд. Агар дар ҷое ғусл мекунад, ки об ҷамъ мешавад, дар охир пояшро мешӯяд ва ғуслро ба анҷом мерасонад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.