Вақти намозЗамон ва макон аз ҷониби Худо офарида шудаанд ва маҳдудиятро ифода мекунанд. Аз ин рӯ, маҳдуд будан ба замон ё макон хосияти махлуқот аст. Худо бошад Офаридгор аст. Бинобар ин, Худоро наметавон бо замон ё макон маҳдуд тасвир кард.
Худованди Мутаол аз замон ва макон пок аст ва ҳамеша ба бандагонаш наздик ва бо онҳо мебошад. Дар Қуръони Карим оятҳои зиёде ҳастанд, ки ин маъноро ифода мекунанд; «Вақте ки бандагонам аз ту дар бораи Ман мепурсанд (ба онҳо бигӯ): Ман бисёр наздик ҳастам. Ҳар гоҳ дуокунанда маро дуо кунад, дуояшро иҷобат мекунам. Пас (бандагонам низ) даъвати маро бипазиранд ва ба Ман имон оваранд, то ки роҳи ростро ёбанд.» (ал-Бақара, 2/186), «Мо инсонро офаридем ва он чиро ки нафсаш ба ӯ васваса мекунад, медонем ва Мо ба ӯ аз раги гарданаш ҳам наздиктарем.» (Қоф, 50/16), «Ӯст, ки осмонҳо ва заминро дар шаш рӯз офарид, сипас бар Арш истиво кард... Ҳар куҷо бошед, Ӯ бо шумост. Худо аъмоли шуморо мебинад.» (ал-Ҳадид, 57/4)
Тафсирҳое, ки бар асоси оятҳои муташобеҳ, мисли «Ар-Раҳмон бар Арш истиво кардааст.» (Тоҳа, 20/5) Худоро дар осмон будан маънидод мекунанд, аз ҷониби аксари уламои исломӣ қабул нашудаанд. Зеро маънои ин ва оятҳои монанд муташобеҳ буда, бузургии Худоро ифода мекунанд. Ҳарчанд мо Худоро бо сифоташ мешиносем, Ӯ (ҷ.ҷ.) дар зоташ аз идрок ва тасаввури мо берун аст. Ба мӯъмин лозим аст, ки бо шуури он ки Ӯ ба инсон аз раги гарданаш ҳам наздиктар аст, амал кунад, бо имон ва аъмолаш ба Парвардигораш рӯ оварад ва вазифаи бандагиро иҷро намояд.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.