Вақти намозГӯсфанд ва буз танҳо аз номи як нафар қурбонӣ карда мешавад. Аммо шутур ва говро метавон ҳам аз номи як нафар ва ҳам то ҳафт нафар якҷоя қурбонӣ кард. Вале аз ҳафт нафар зиёд шудан ҷоиз нест [1].
Дар ин бора Ҷобир (разияллоҳу анҳу) гуфтааст:
نَحَرْنا مع رسولِ اللهِ صلَّى اللهُ عليه وسلَّم عامَ الحُديبيةِ: البَدنةَ عن سَبعةٍ، والبَقرةَ عن سَبعةٍ
«Мо бо Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) дар соли Ҳудайбия як шутурро барои ҳафт нафар ва як говро барои ҳафт нафар қурбонӣ кардем» [2], – гуфтааст.
Аммо ҳамаи онҳое, ки барои қурбонии шутур ё гов якҷоя мешаванд, бояд нияти ибодати қурбонӣ карданро дошта бошанд. Агар яке аз онҳо танҳо бо нияти гирифтани гӯшт ҳамроҳ шавад, қурбонии ҳамаи онҳо ҳамчун қурбонӣ қабул намешавад [3]. Барои ният кардан ба қурбонии ид, қиран [4], таматтуъ [5], ақиқа [6], назар [7] низ метавон якҷоя шуд. Муҳим он аст, ки нияти ҳамаи онҳо барои ибодат бошад [8].
Аз китоби «Фатвоҳои қурбонӣ»
[1] «ал-Мабсут», 6/171.
[2] Муслим, №1318.
[3] «ал-Фатаво ал-Ҳиндия», 5/375.
[4] Қиран – яке аз навъҳои адои ҳаҷ. Дар он аввал умра карда мешавад ва баъд бе баромадан аз ҳолати эҳром, то вақти ҳаҷ интизор мешаванд. Бо оғози вақти ҳаҷ, бо ҳамон эҳром ҳаҷро идома медиҳанд. Яъне, ду ибодатро бо як эҳром анҷом медиҳанд.
[5] Таматтуъ – яке аз навъҳои адои ҳаҷ. Дар он аввал умра карда мешавад ва баъд аз эҳром мебароянд. То вақти ҳаҷ, ҳар чизе, ки дар эҳром манъ буд, иҷозат мешавад. Бо оғози вақти ҳаҷ, боз эҳром мепӯшанд ва ҳаҷро идома медиҳанд.
[6] Ақиқа – дар забони арабӣ маънояш «муйи кӯдаки навзод» аст. Дар шариат бошад: «Қурбоние, ки ба шукронаи таваллуди кӯдак барои Худо карда мешавад».
[7] Назар – қурбониест, ки шахс ба шарти иҷро шудани ягон шарт, қурбонӣ карданро ба худ воҷиб мекунад ва баъд аз иҷро шудани шарт, онро қурбонӣ мекунад.
[8] «Бадоиу ас-саноӣ», 4/198.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.