Вақти намозИбодат маънои “итоат кардан, фармонбардорӣ кардан, бандагӣ кардан, хоксорӣ нишон додан, маъбуд қарор додан”-ро дорад. Дар истилоҳи динӣ бошад, “Итоати огоҳонае, ки бо амал ва ният анҷом дода мешавад ва барои он савоб дода мешавад ва бузургдошти Худо ва наздикӣ ба Ӯ-ро ифода мекунад” маънӣ дорад. Ибодат ба Худо авҷи итоат ва эҳтиром ба Ӯст. Дар Қуръон омадааст, ки инсонҳо барои ибодат ба Худо офарида шудаанд (Зарият, 51/56) ва ҳамаи паёмбарон мардумро ба ибодати Худо даъват кардаанд (ал-Бақара, 2/83).
Дар Қуръон мафҳуми ибодат ба маъноҳои тавҳид (ан-Нисо, 4/36), итоат (ал-Бақара, 2/172), дуо (ал-Мӯъмин, 40/60), фармонбардорӣ (ал-Фотиҳа, 1/5), имон ва амали солеҳ (ан-Нисо, 4/172-173), тасбеҳ ва саҷда ба Худо (ал-Аъроф, 7/206), шинохт ва маърифати Худо (аз-Зарият, 51/56) истифода шудааст. Аз ин маънӣ бармеояд, ки ибодат дар маънои васеъ риояи фармонҳо ва манъҳои Ислом ва ҳифзи ҳудуди Худоро ифода мекунад.
Барои он ки як рафтор ибодат ҳисоб шавад, шахс бояд имон, ният ва ихлос дошта бошад. Ибодат бояд барои ризоияти Худо ва мувофиқ ба Ислом анҷом дода шавад.
Аз ҷиҳати амал, ибодатҳо дар маънои васеъ ба чор қисм ҷудо мешаванд:
Ибодатҳои қалбӣ, мисли имон, ихлос, ният, тафаккур, маърифат, сабр, тақво.
Ибодатҳои ҷисмонӣ, мисли намоз, рӯза, зикр ва дуо бо забон, некӣ ба падару модар, муносибати хуб бо мардум ва силати раҳм.
Ибодатҳое, ки бо мол ва сарват анҷом дода мешаванд, мисли закот, садақа, кӯмак ба наздикон ва фақирон, инфоқ дар роҳи Худо.
Ибодатҳое, ки ҳам бо мол ва ҳам бо ҷисм анҷом дода мешаванд, мисли ҳаҷ ва ҷиҳод.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.