Вақти намозҚурбонӣ кардан ҳамчун ибодат инсонро дар охират ба подош ва савоби зиёд мерасонад.
Пайғамбарамон (ба ӯ салавоту саломҳои Аллоҳ бошад) фармудаанд:
ما عمل ابن آدم يوم النحر أحب إلى الله من إهراق الدم، وإنه ليؤتى يوم القيامة بقرونها وأشعارها وأظلافها، وإن الدم ليقع من الله بمكان قبل أن يقع بالأرض، فطيبوا بها نفسا
«Бандаи одамӣ дар рӯзи иди қурбон бо рехтани хун ба Аллоҳ аз ҳар амали дигар наздиктар намешавад. Чорвои қурбонӣ дар рӯзи қиёмат бо шохҳояш, пашмаш ва нохунаш ҳозир мешавад. Хуни он ҳанӯз ба замин наафтода, назди Аллоҳ мақоми баланд пайдо мекунад. Пас, қурбониятонро бо ризоият ва дили кушода анҷом диҳед» [1] – омадааст.
Дар ҳадиси дигар омадааст:
بكل شعرة حسنة
Барои ҳар як мӯйи ҳайвони қурбонӣ савоб навишта мешавад [2].
Қурбонӣ кардан шукргузорӣ ба неъматҳои Аллоҳ аст. Неъматҳои Аллоҳ бисёр аст, шумораашро ҳисоб карда намешавад. Аллоҳ Таоло дар Қуръон мефармояд:
وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوهَا
«Агар неъматҳои Аллоҳро ҳисоб кунед, шумораашро намеёбед» [3]. Имон, ибодат, шунавоӣ, биноӣ, молу фарзанд – ҳамаи ин неъматҳои Аллоҳанд. Барои давомдор будани ин неъматҳо бояд шукргузорӣ кард. Яке аз роҳҳои шукргузорӣ аз неъматҳои Аллоҳ, сарф кардани мол дар роҳи Ӯст. Қурбонӣ кардан яке аз зуҳуроти шукргузорӣ ба Аллоҳ мебошад.
Бо қурбонӣ кардан мо итоат ва сабрро меомӯзем. Агар ҳодисаи итоат ва устувории Иброҳим ва Исмоил (а) ба фармони Аллоҳро ба ёд орем, мебинем, ки муҳаббат ва итоати онҳо ба Аллоҳ аз ҳама чиз болотар буд. Ин моро ба итоат ва сабр дар иҷрои фармонҳои Аллоҳ ташвиқ мекунад.
Тақсим кардани гӯшт ба аҳли хонадон, хешу табор, ҳамсояҳо, дӯстону ниёзмандон муҳаббат ва дӯстиро миёни мусалмонон зиёд мекунад. Бо қурбонӣ кардан ва кӯмак ба бародарони камбизоат, инсон хислатҳои бадро бо хислатҳои хуб чун бародарӣ, саховат ва фурӯтанӣ иваз мекунад. Дар шариати мо чунин амалҳо талаб ва амали нек дониста мешаванд.
[1] Ривояти Тирмизӣ.
[2] Ибни Можа, №3118.
[3] Сураи «Иброҳим», ояти 34.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.