Вақти намозИмсоқ, ки дар луғат маънои “худро нигоҳ доштан, боздоштан, худдорӣ кардан, дурӣ ҷустан”-ро дорад, ҳамчун мафҳуми динӣ ба маънои худдорӣ кардан аз хӯрдан, нӯшидан, алоқаи ҷинсӣ ва дигар чизҳое, ки рӯзаро мешикананд, аз замони фаҷри содиқ то вақти ифтор мебошад. Муқобили имсоқ — ифтор аст.
Дар миёни мардум “имсоқ” ба маънои вақти оғози рӯза, яъне замоне, ки фаҷри содиқ тулӯъ мекунад, истифода мешавад. Бо ин маъно, имсоқ вақти оғози рӯза мебошад.
Дар Қуръон мукаррам вақти оғози ва анҷоми рӯза чунин шарҳ дода шудааст: “(Дар шабҳои Рамазон) то даме ки сафедии субҳро аз торикии шаб фарқ карда тавонед (то дамидани фаҷри содиқ), бихӯред ва бинӯшед. Баъд аз он то шом (аз хӯрдану нӯшидан ва алоқаи ҷинсӣ) рӯзаро идома диҳед.” (ал-Бақара, 2/187)
Имсоқе, ки дар тақвимҳо нишон дода мешавад, вақти оғози рӯза аст. Вақти имсоқ ҳамчунин лаҳзаест, ки шаб ба поён мерасад, вақти намози хуфтан мебарояд ва вақти намози субҳ оғоз меёбад. Дар моҳи Рамазон азон низ бо оғози вақти имсоқ хонда мешавад. Аз ин рӯ, бо оғози азон бояд хӯрдану нӯшиданро қатъ кард. Агар ҳангоми оғози азон луқма дар даҳон бошад, фурӯ бурдани он мушкиле надорад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.