Вақти намозГирифтани Офтобро «кусуф» ва гирифтани Моҳро «хусуф» меноманд.
Ҳангоми гирифтани Офтоб дар як кишвар, имоми ҳамон кишвар ду ракъат намози махсусро бо ҷамоат мехонад, бе азон ва бе иқомат. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар вақти гирифтани Офтоб намозро бо қиёми тӯлонӣ ва ду ракъат хонда, баъд фармуданд:
«Ин ҳодисаҳо аз бузургии Аллоҳ шаҳодат медиҳанд. Аллоҳ бандагонашро бо чунин ҳодисаҳо метарсонад. Агар гирифтани Офтоб ё Моҳро бинед, намоз хонед, мисли он ки ин охирин намози фарзии шумост» [1].
Дар бораи Офтоб ва Моҳ, Аллоҳ мефармояд:
«Аз нишонаҳои Ӯ – шабу рӯз, Офтоб ва Моҳ аст. Ба Офтоб ва Моҳ саҷда накунед, балки ба Аллоҳ саҷда кунед, ки онҳоро офаридааст, агар Ӯро мепарастед» [2].
Фармони «саҷда кунед» дар ин оят ба маънои хондани намоз дар вақти гирифтани Офтоб ва Моҳ аст. Мустаҳаб аст, ки ин намоз дар масҷид хонда шавад, вале дар ҷои дигар низ ҷоиз аст. Баъд аз намоз, имом рӯ ба ҷамоат дуо мехонад то даме ки Офтоб пайдо шавад ва ҷамоат «Омин» мегӯянд.
[1] Бухорӣ, Кусуф, 1, 17
[2] Фуссилат, 41/37.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.