Вақти намозБа ақидаи ҳанафиён, гирифтанӣ такбири қунут ва хондани дуо дар ракаати сеюми намози витр воҷиб аст. Хондани дуоҳои маъруф ба дуои қунут, яъне “Аллоҳумма иннâ настаъинука” ва “Аллоҳумма иyyâка наъбуду” (Ибн Абӣ Шайба, ал-Мусаннаф, 2/95, 6/89 [6893, 29708]; Таҳовӣ, Шарҳу маъони-л-асор, 1/249 [1475]) бошад, суннат аст. Касе, ки ин дуоҳоро намедонад, кӯшиш мекунад, ки онҳоро ёд гирад; аммо то ёд гирифтани онҳо, дуои “Раббана отина”-ро мехонад ё се маротиба “Аллоҳуммагфир лӣ” гуфтанро кофӣ медонад (ниг. Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 2/6-7; Билмен, Илмиҳол, 132, 158).
Ба ақидаи шофеъӣ ва маликиён бошад, қунут баъд аз рукуъ дар ракаати дуюми намози субҳ хонда мешавад. Қунут дар намози субҳ ба ақидаи шофеъӣ суннат ва ба ақидаи маликиён мустаҳаб аст. Агар шахси ҳанафӣ дар паси имоми шофеъӣ ё малики намози субҳ хонад, метавонад ба дуои қунут ҳамроҳ шавад ё оромона интизор шавад (Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/66).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.