Вақти намозАгар шахс ҳангоми хондани намози чор ракъатӣ дар натиҷаи фаромӯшӣ нишасти аввалро нишасти охирин гумон карда, салом диҳад, вале баъд аз ин салом амале, ки намозро ботил мекунад, мисли сухан гуфтан ё рӯй гардондан аз қибла, анҷом надода бошад, аз ҷое, ки монда буд, намозро идома медиҳад ва дар охири ракъати чорум саҷдаи саҳв мекунад. Дар акси ҳол, ин намозро аз нав мехонад. Агар хатои салом додан дар нишасти аввал на аз сабаби фаромӯшӣ, балки аз сабаби нокифоягии дониш бошад, намоз боз ҳам аз нав хонда мешавад. Масалан, агар шахс дар ҳолате, ки мусофир нест, худро мусофир гумон карда, намозе, ки бояд чор ракъат бихонад, ду ракъат бихонад, ин намозро бояд дубора ҳамчун чор ракъат бихонад (Ибн Обиҷин, Раддул-муҳтор, 2/129).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.