Вақти намозПайғамбари Худо (Аллоҳ ба ӯ салавот ва салом фиристонад) гирифтани нохунро яке аз панҷ суннате донистааст, ки ба покизагӣ марбут аст.
Дар ин бора Расули Худо (Аллоҳ ба ӯ салавот ва салом фиристонад) фармудаанд:
خَمْسٌ مِنَ الْفِطْرَةِ الْخِتَانُ، وَالاِسْتِحْدَادُ، وَتَقْلِيمُ الأَظْفَارِ، وَنَتْفُ الإِبِطِ، وَقَصُّ الشَّارِبِ
«Панҷ чиз аз фитрати инсон аст: хатна кардан, пок кардани маҳал аз мӯй, кӯтоҳ кардани муйи лаб, гирифтани нохун ва тоза кардани зери бағал» [1].
Аммо нохунро беш аз чил рӯз дароз кардан ҷоиз нест. Дар ривояте аз саҳоба Анас ибни Молик омадааст:
وُقِّتَ لنا في قصِّ الشَّارِبِ، وتقليمِ الأظفارِ، ونتْفِ الإبْط، وحَلْقِ العانةِ: أنْ لا تُترَكَ أكثرَ مِن أربعينَ
«Ба мо амр шуд, ки кӯтоҳ кардани муйи лаб, гирифтани нохун, пок кардани зери бағал ва маҳалро беш аз чил рӯз ба таъхир нагузорем» [2].
Дар китоби «Радду-л-мухтор» омадааст: «Беҳтар аст ҳар ҳафта нохунро гирифтан, муйи лабро кӯтоҳ кардан, маҳалро тоза кардан ва баданро шустан. Агар натавонед, пас ин амалҳоро дар ҳар понздаҳ рӯз анҷом диҳед. Беш аз чил рӯз ба таъхир андохтан – гуноҳ аст» [3]. Аз ин рӯ, гирифтани нохун ҳар ҳафта мустаҳаб аст. Беш аз чил рӯз дароз кардан – макруҳи таҳрими ба гуноҳ наздик, яъне гуноҳ ҳисобида мешавад.
[1] Бухорӣ, №5801. Муслим, №257.
[2] Муслим, №4422, 1/222.
[3] Радду-л-мухтор, 3/66.
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.