Вақти намозДар асари Имоми Тирмизӣ бо номи «Аш-Шамоил ал-Муҳаммадия» зикр шудааст, ки дар байни ду китфи Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мӯҳри паёмбарӣ вуҷуд дошт. Мӯҳри паёмбарӣ — ин як порча гӯшт буд, ки ба андозаи тухми кабӯтар, ранги сурх дошта, аз бадан берун баромада буд. Ин мӯҳр далели ҳақиқии паёмбар будани Паёмбари мо мебошад.
Дар ин масъала ҳамаи уламои ислом иттифоқ доранд. Аммо дар мавриди он ки «Оё мӯҳри паёмбарӣ ҳангоми таваллуд бо Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) буд ё баъдтар пайдо шуд?» ихтилоф вуҷуд дорад. Дурусттар он аст, ки ин мӯҳр баъди он ки синаи Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шикофта шуд, хуни сиёҳ аз қалбаш бароварда шуд, бо оби замзам шуста шуд ва қалбаш баргардонида шуд, дар байни ду китфаш гузошта шуд. Гарчанде гуфта мешавад, ки дар байни ду китф буд, муҳаққиқон мегӯянд, ки он ба китфи чап ва наздики дил ҷойгир буд.
Ин мӯҳр дар китобҳои пешина ҳамчун яке аз нишонаҳои Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) зикр шудааст. Олимиёни аҳли китоб ин нишонаро хуб медонистанд. Баъзе аз онҳо бо дидани ҳамин аломат имон оварда, мусалмон шуданд. Дар бораи ин мӯҳри паёмбарӣ чанд ҳадис ворид шудааст. Баъзеи онҳоро меорем:
Сайб ибни Язид (разияллоҳу анҳу) мегӯяд: «Маро модари модарам назди Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бурда гуфт: "Эй Расули Худо! Ҷиянам бемор аст". Он вақт Паёмбар сари маро сила кард ва барои ман дуо гуфт. Баъд таҳорат гирифт. Ман оби боқимондаи таҳоратро нӯшидем ва ба пушти Паёмбар гузаштам. Дар он вақт мӯҳри байни ду китфашро дидам, ки ба андозаи тухми кабӯтар буд».
Дар шарҳи ин ҳадис омадааст, ки Сайб ибни Язид (разияллоҳу анҳу) ба баракати дуои Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) 94 сол умр дид ва бе хамида шудани қафаси пушт вафот кард.
Аз Ҷобир ибни Самура (разияллоҳу анҳу) ривоят шудааст: «Ман дар байни ду китфи Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мӯҳре дидам, ки ба андозаи тухми кабӯтар ва ранги сурх дошт».
Дар ривояти Бурайда (разияллоҳу анҳу) омадааст: «Вақте Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба Мадина ҳиҷрат кард, Салмон Форсӣ (разияллоҳу анҳу) назди Паёмбар омад ва рӯи суфра хурмои тоза гузошт. Паёмбар пурсид: "Эй Салмон, ин чист?" Салмон гуфт: "Ин садақа барои шумо ва ёронатон аст". Паёмбар гуфт: "Инро баргардон, мо садақа намехӯрем". Рӯзи дигар боз хурмо овард ва гуфт, ки ин тӯҳфа аст. Паёмбар ба саҳобаҳо гуфт: "Аз хурмо бигиред". Баъд Салмон мӯҳри пушти Паёмбарро дид ва имон овард.
Ин нишонаи Паёмбарро устоди руҳонии Салмон ба ӯ гуфта буд, ки аз Ҳиҷоз паёмбаре пайдо мешавад, ки тӯҳфаро қабул мекунад, садақаро намехӯрад ва дар байни ду китфаш мӯҳр дорад. Салмон вақте дид, ки Паёмбар садақаро нахӯрд, аломати аввалро шинохт. Вақте хурморо ҳамчун тӯҳфа қабул кард, аломати дуюмро шинохт. Ниҳоят, мӯҳри байни ду китфро дида, имон овард. Хулоса, ин мӯҳр далели ҳақиқии паёмбар будани Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аст. Зеро ин дар китобҳои паёмбарони пешин низ зикр шудааст. Мӯҳр ба китфи чап ва наздики дил ҷойгир буд. Андозааш ба тухми кабӯтар монанд буда, ба гуфтаи аксари уламои ислом, ранги он ба ранги пӯсташ монанд буд. Ба гуфтаи аксари уламои ислом, ин мӯҳр баъди он ки синаи Паёмбар шикофта шуд, хуни сиёҳ (яъне насиби шайтон) аз қалбаш бароварда шуд ва қалбаш бо ҳикмати илоҳӣ пур карда шуд, гузошта шуд. Аллоҳ Таоло донотар аст!
Медет ҚУРСОҚОВ,
Маҷаллаи «Имон», №9, соли 2023
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.