Маъно ва аҳамияти қурбонӣ дар чист?

Қурбон – дар забони арабӣ маънои «наздик шудан»-ро дорад. Яъне, бо анҷом додани корҳои нек ва шоиста ба Парвардигор наздик шудан. Дар истилоҳи шариат бошад, маънояш чунин аст: бо нияти ба даст овардани ризоияти Аллоҳ Таъоло, дар вақти муайян ва бо риояи қоидаву шартҳои муайян, ҳайвон қурбон кардан [1] .

Дар бораи маъно ва аҳамияти қурбонӣ Парвардигори Ҷалил чунин мефармояд:

لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّىٰ تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ

«То он даме, ки аз он чи дӯст медоред дар роҳи Аллоҳ нафақа накунед, ба некӣ намерасед» [2] .

Маънии оят ин аст, ки то вақте инсон беҳтарин молу дороии худро барои хайр, садақа ва закот сарф накунад, ба ризоияти Парвардигор намерасад. Пас, ҳангоми қурбонӣ кардан барои ризоияти Худо, ихлосу нияти мусалмон ва итоат ба фармони Парвардигор санҷида мешавад. Паёмбари Иброҳим (бар ӯ саломи Аллоҳ бошад) низ чунин имтиҳонро паси сар кардааст. Умуман, ба инсон молу дороӣ дода шудааст, то дар ин дунё сипаре аз азоби охират ва сабаби ба даст овардани ризоияти Аллоҳ гардад.

Аллоҳ Таъоло ба хун ва гӯшти ҳайвон эҳтиёҷ надорад. Тавре ки дар ояти муборак омадааст, барои Парвардигор муҳим нияти пок ва ихлоси банда аст. Худованд чунин мефармояд:

لَنْ يَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَٰكِنْ يَنَالُهُ التَّقْوَىٰ مِنْكُمْ

«Ба Аллоҳ на гӯшти онҳо мерасад ва на хунашон, балки тақвои шумо ба Ӯ мерасад» [3] .

Дар ҳақиқат, барои Аллоҳ Таъоло муҳим шакли зоҳирии ибодат нест, балки маънои он аст. Ихлосу нияти пок ва тақвои банда дар мадди аввал қарор дорад.

Қурбонӣ кардан – шукргузорӣ ба неъматҳои бешумори Аллоҳ ва барои ба саломатӣ расидан ба соли нав, ҳамчунин барои пок кардани гуноҳҳои содиршуда дар тӯли сол анҷом дода мешавад. Ҳамчунин, мусалмон гӯшти ҳайвони қурбоникардаашро ба фарзандон, хешу табор, ҳамсояҳо ва ниёзмандон тақсим мекунад. Бо ин васила, баракат, ҳамдилӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва дӯстӣ дар ҷомеа бештар мегардад.

• [1] Радду ал-мухтор, 9/452.

• [2] «Оли Имрон» сура, ояти 92.

• [3] «Ҳаҷ» сура, ояти 37.