Маъно ва ҳукми тазкия кардани майит чист?

Тазкия ин аст, ки мусалмонон барои шахсе, ки вафот кардааст, гувоҳӣ медиҳанд, ки ӯ мӯъмини нек буд. Ҳар як мусалмон бояд кӯшиш кунад, ки зиндагии худро ба тавре гузаронад, ки пас аз маргаш дар ҳаққи ӯ гувоҳии нек дода шавад. Ҳамзамон умед аст, ки майит аз гувоҳии неки шиносҳояш баҳра мебарад. Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: «Вақте як мусалмон вафот мекунад ва чор нафар аз ҳамсоягони наздики ӯ барои ӯ гувоҳӣ медиҳанд, ки “мо дар бораи ин шахс ҷуз хайру некӣ чизе намедонем”, Худованд мефармояд: “Эй мӯъминон! Ман он чи шуморо маълум аст ва гувоҳии шуморо дар ҳаққи ин майит қабул кардам ва гуноҳҳое, ки шумо намедонед, ман онҳоро бахшидам.”» (Аҳмад б. Ҳанбал, ал-Муснад, 3/242 [13565])

Барои тазкия, пеш ё пас аз намози ҷаноза ба саволи “Ин шахсро чӣ гуна мешиносед?” нисбати шахсоне, ки бо некӣ машҳуранд, бояд гувоҳӣ дод, ки “бо некӣ мешиносем”; нисбати шахсоне, ки бо бадӣ машҳуранд, бояд хомӯш монд; ва нисбати шахсони ношинос бояд гуфт: “Худо раҳматаш кунад.” Зеро Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: «Майитонро бо некӣ ёд кунед, аз бадиҳояшон ёд накунед.» (Абу Довуд, Адаб, 49 [4900]; Тирмизӣ, Ҷаноиз, 34 [1019])

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu