Вақти намозДар баъзе рӯзҳои махсус, пеш аз азон ё бо мақсади хабар додан дар бораи намози ҷаноза, дар масҷидҳо сало (салавот) ба шакли зерин хонда мешавад: “эс-салоту ва-с-салому алайка ё расулаллоҳ, эс-салоту ва-с-салому алайка ё ҳабибаллоҳ, эс-салоту ва-с-салому алайка ё саййидал-аввалин ва-л-охирин, ва саломун ала-л-мурсалин, ва-л-ҳамду лиллоҳи Рабби-л-ъоламин”, ки маънояш чунин аст: “Салот ва салом (раҳмат ва осоиштаи Худо) бар ту бод, эй фиристодаи Худо! Салот ва салом (раҳмат ва осоиштаи Худо) бар ту бод, эй бандаи маҳбуби Худо! Салот ва салом (раҳмат ва осоиштаи Худо) бар ту бод, эй беҳтарини ҳамаи мардумони гузашта ва оянда! Салот ва салом бар ҳамаи пайғамбарон бод. Ҳамд (ситоиш ва шукр) низ барои Парвардигори ҷаҳониён аст.”
Сало салом ва ситоиш ба ҳазрати Паёмбар (с.а.с.) мебошад. Дар Қуръони Карим ва ҳадисҳо дар ҳолатҳои гуногун ба ҳазрати Паёмбар (с.а.с.) салавот фиристодан тавсия шудааст (ал-Аҳзоб, 33/56; Тирмизӣ, Даъавот, 65 [3476-3477]; Абу Довуд, Тафриъу абвоби-л-витр, 23 [1481]), аммо на дар асри саодат ва на дар давраҳои аввал дар масҷидҳо сало хонда намешуд. Бо вуҷуди ин, бо такя ба намунаҳои салавот фиристодан ба ҳазрати Паёмбар ва дигар пайғамбарон дар Китоб ва Суннат, дар урфи мо матнҳои гуногуни салавот ба шаклҳои мухталиф ривоҷ ёфтааст.
Дар натиҷа, хондани салавот бо мақсади ёдрас кардани рӯз ва шабҳои махсуси динӣ, хабар додан дар бораи вафот ва намози ҷаноза, ҳамчун як одати нек пазируфта мешавад ва аз нигоҳи динӣ низ ҳеҷ мушкиле надорад.
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.