Вақти намозМудрик дар луғат маънои “идроккарда, расида, вохӯрда”-ро дорад. Дар истилоҳи динӣ, ба шахсе гуфта мешавад, ки дертар, вале ҳадди ақал дар рукуъи ракаати аввал ба имом мерасад ва намозро бо имом мехонад.
Лоҳиқ шахсе аст, ки намозро бо имом оғоз мекунад, аммо бинобар сабабе мисли шикастани таҳорат маҷбур мешавад намозро қатъ кунад ва ба ҳамин хотир қисми намозро бо имом хонда наметавонад. Агар ин шахс тартибро донад, пас баъди гирифтани таҳорат баргашта, ба ҷамоат ҳамроҳ мешавад ва намозро идома медиҳад. Ракаатҳое, ки бо имом нахондааст, баъди саломи имом худаш тамом мекунад. Агар тартибро надонад, намозро аз аввал такрор мекунад.
Масбук шахсе аст, ки ба намози ҷамоат дер мерасад ва баъд аз рукуъи ракаати аввал ба имом ҳамроҳ мешавад. Агар шахс бо имом дар рукуъ ба қадри “субҳаналлоҳ” гуфтан нарасад, он ракаатро аз даст дода ҳисоб мекунад. Масбук баъди саломи имом, агар саҷдаи саҳв накунад, бе таъхир мехезад ва ракаатҳое, ки бо ҷамоат нахондааст, танҳо тамом мекунад. Масбук ҳангоми қазо кардани ракаатҳое, ки бо имом нахондааст, мисли шахсе аст, ки танҳо намоз мехонад: дар ракаатҳое, ки баъд аз Фотиҳа сура ё оят мехонад, мехонад; дар ракаатҳое, ки намехонад, намехонад. (ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/91-92; Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 1/594)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.