Вақти намозКалимаи «истихора» маънои «ҷустуҷӯи хайр» ва «интихоби беҳтарин роҳи амалро» дорад. Мусалмон вақте, ки дар миёни ду кори мубоҳ намедонад кадомашро интихоб кунад, барои ёфтани беҳтарин ва судмандтарин роҳ, ду ракъат намози истихора мехонад.
Дар намози истихора ҳар сурае, ки хоҳад, қироат кардан мумкин аст. Аммо мустаҳаб аст, ки дар ракъати аввал сураи «Кофирун» ва дар ракъати дуюм сураи «Ихлос» хонда шавад (Ҳошияту Тахтовӣ, 397). Баъд аз намоз дуои истихора хонда мешавад. Пас аз он, шахс мувофиқи он чи ки дилаш ором мегирад, амал мекунад.
Дар ин бора Ҷобир ибни Абдуллоҳ (Аллоҳ аз ӯ розӣ бошад) гуфтааст: «Пайғамбари Худо ба мо чунон ки сураҳои Қуръонро меомӯзонд, дар ҳама кор истихора карданро низ меомӯзонд ва мефармуд, ки ду ракъат намози фарзӣ хонда, ин дуоро бихонед: «Эй Аллоҳ! Ман аз Ту хайр, қудрат ва фазли Ту мехоҳам. Зеро Ту қодирӣ бар он чи ман қудрат надорам ва Ту медонӣ он чи ман намедонам. Ту донои ғайб ҳастӣ. Эй Аллоҳ! Агар ин кор (ки мехоҳам оғоз кунам) барои динам, зиндагиям ва оқибати ман хайр бошад, онро барои ман осон гардон ва баракат деҳ! Агар ин кор барои динам, зиндагиям ва оқибати ман бад бошад, маро аз он дур гардон ва онро аз ман дур кун! Ва дар ҳар куҷое ки бошам, барои ман хайрро наздик гардон! (Эй Парвардигор!) Бешак, Ту бар ҳар чиз қодир ҳастӣ» (Бухорӣ).
Ин дуоро хонда, шахс аз Аллоҳ Таоло ниёзашро талаб мекунад. Агар дилаш ба он кор майл кунад, бо умеди нек оғоз мекунад. Агар дилаш майл накунад, ихтиёр дорад, ки онро анҷом диҳад ё надиҳад. Гуфта шудааст, ки баъзан шахс метавонад дар хоб низ ишорае бигирад. Агар имкони хондани намоз набошад, масалан барои занони узрнок, хондани дуои истихора низ ҷоиз аст.
Агар шахс ҳанӯз ҳам натавонад қарор қабул кунад, метавонад намози истихораро боз бихонад. То ҳафт бор хондани ин намоз ҷоиз аст (Раддул-мухтор, 2/26). Пайғамбар (бар ӯ салавоту саломи Аллоҳ бошад) ба саҳобае бо номи Анас чунин фармудаанд:
«Эй Анас! Агар қасди оғоз кардани коре дошта бошӣ, дар бораи он то ҳафт бор аз Аллоҳ истихора кун. Баъд натиҷаро бубин. Ба ҳар чизе ки дилат майл кунад, ҳамонро интихоб кун, зеро он барои ту беҳтар аст», – гуфтааст (Ибни Суннӣ).
Истихора ин аст, ки пеш аз оғоз кардани коре, шахс ба Аллоҳ Таоло рӯ оварда, аз Ӯ роҳнамоӣ ва хайр металабад. Ин амал бандаро бо Парвардигораш мепайвандад. Аз ин ҷо аҳамияти намоз барои мусалмон маълум мешавад. Мо ҳатто дар корҳои дунявӣ низ метавонем аз Аллоҳ машварат талаб кунем. Ҳамзамон, дар ҳар ҳолат бояд бо одамони донишманду таҷрибадор ва нек машварат кунем. Зеро Аллоҳ Таоло фармудааст:
«(Эй Муҳаммад!) Дар ҳар кор бо онҳо (атрофиёнат) машварат кун», – гуфтааст («Оли Имрон», ояти 159).
Таҳиякунанда: Ҳасан АМОНҚУЛ,
Рӯзномаи «Мунара», №4, соли 2022
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.