Вақти намозДар дини мо масъулиятҳо мувофиқи тавоноии банда муайян шудаанд ва барои ҳолатҳое, ки аз қудрат зиёданд, осонгирӣ пешбинӣ шудааст. Беморӣ низ аз ҷумлаи сабабҳои осонгирӣ ба ҳисоб меравад. Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: “Намозро истода бихон. Агар қудрат надошта бошӣ, нишаста бихон, агар ба ин ҳам қудрат надошта бошӣ, ба паҳлӯ хобида бихон.” (Бухорӣ, Тақсиру-с-салот, 19 [1117])
Ишора (имо) ин аст, ки дар намоз рукуъ ва саҷдаро бо ишораи сар анҷом диҳанд. Касе, ки бо ишора намоз мехонад, барои рукуъ сарро андаке хам мекунад ва барои саҷда бошад, нисбат ба рукуъ бештар хам мекунад. Барои касе, ки наметавонад дар саҷда сарро ба замин гузорад, саҷда кардан ба чизе, ки дар пешаш гузоштааст ва баланд аст, макруҳ аст. (Сарахсӣ, ал-Мабсут, 1/217)
Ба ақидаи ҳанафиён, ишора ҳатман бояд бо сар анҷом дода шавад. Касе, ки қудрати ишора кардан бо сарро надорад, намозашро қазо мегузорад; бо ҳаракати чашм ё абрӯ ё аз дил гузаронидан намоз хонда наметавонад. Агар дар ин ҳолат беш аз панҷ вақт намоз аз ӯ гузарад, қазо карданаш лозим нест. (Касонӣ, Бадоъи, 1/108; Марғинонӣ, ал-Ҳидоя, 1/77)
Ба мазҳаби шофеъӣ бошад, касе, ки қудрати ишора кардан бо сарро надорад, бо чашм ё абрӯ; агар ба ин ҳам қудрат надошта бошад, бо дил намоз мехонад. Намозҳое, ки ба ин тарз мехонад, қазо карданаш лозим нест, вале агар саломат ёбад, аз нав хонданаш мустаҳаб шумурда шудааст. (Рамлӣ, Ниҳояти-л-муҳтоҷ, 1/468-470)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.