Вақти намозНамози ҷаноза намозест, ки дар он рукуъ ва саҷда нест; рукнҳои он қиём ва такбирҳоянд. Дар намози ҷаноза бо такбири ифтитоҳ (оғоз) чор такбир хонда мешавад. Салом додан воҷиб аст. Суннатҳои он иборатанд аз ситоиш ва сано ба Худо, салавот ва салом ба Расули Худо (с.а.с.), дуо кардан барои шахси вафотёфта ва барои мусалмонон. Барои хондани намози ҷаноза, саф баста мешавад, рӯ ба қибла ва рӯ ба ҷаноза, ва ният карда мешавад. Имом ва ҷамоат такбир мегиранд ва дастонро баста, бо ҷумлаи “ва ҷалла саноук” дуои “Субҳанака”-ро мехонанд. Баъд, бе бардоштани дастон такбир мегиранд ва дуоҳои “Салли-Барик”-ро мехонанд. Боз бе бардоштани дастон такбир мегиранд. Огоҳон дуои ҷанозаро (Тирмизӣ, Ҷаноиз, 38 [1024-1025]) мехонанд, нодонҳо бошад, бо нияти дуо сураи “Фотиҳа”-ро (Тирмизӣ, Ҷаноиз, 39 [1026]) ё дуои дигар мехонанд. Пас аз такбири чаҳорум ба рост ва чап салом дода мешавад. Бо ин тартиб намоз ба анҷом мерасад.
Дар намози ҷаноза риояи тозагӣ, рӯ овардан ба қибла, пӯшидани аъзои аврат ва ният шарт аст. Ҷанозае, ки намоз хонда мешавад, бояд мусалмон бошад, шуста ва кафанпеч шуда бошад ва дар пеши ҷамоат бошад. Ба ақидаи ҳанафиҳо ва маликиҳо, бояд тамоми бадан ё беш аз нисфи он ё бо сар ва камаш нисфи бадан ҳозир бошад. Ба ақидаи шофеъӣҳо бошад, агар шахс бимирад ва ҳатто як узви ӯ ёфт шавад, намози ҷаноза хонда мешавад. Чунончи саҳоба барои як саҳобие, ки вафот карда ва танҳо дасташ ёфт шуд, намози ҷаноза хондаанд (Ширбини, Муғни-л-муҳтоҷ, 2/32). Кӯдаке, ки зинда таваллуд шуда ва вафот кардааст, шуста ва намози ҷаноза хонда мешавад (ал-Фатаво-л-Ҳиндия, 1/159).
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.