Вақти намоз«Аввобин» ба маънои тавба карда, ба Худо паноҳ бурдан ва ба Ӯ рӯй овардан аст. Паёмбари Акрам (с.а.с.) вақти намози аввобинро вақти кушлуқ (дуҳо) муайян кардаанд. (Муслим, Салату-л-мусофирин, 143-144 [748]) Аммо истилоҳи «намози аввобин» барои намози нафиле, ки баъд аз намози шом хонда мешавад низ истифода шудааст. (Тирмизӣ, Салот, 321 [435]; Ибни Можа, Иқомату-с-салавот, 113, 185 [1167, 1374]) Ҳатто дар анъанаи фиқҳӣ ва миёни мардум ин истифода бештар маъмул аст.
Гарчанде санадҳои ин ривоят заифанд, аз Расули Акрам (с.а.с.) чунин нақл шудааст: «Ҳар кӣ баъд аз намози шом бе гуфтори бад шаш ракъат намоз хонад, ин барои ӯ баробари ибодати дувоздаҳсола ҳисоб мешавад.» (Тирмизӣ, Салот, 321 [435]; Ибни Можа, Иқомату-с-салавот, 113, 185 [1167, 1374]) Ин ривоят низ аз тарафи баъзе уламоро ба намози аввобин нисбат додаанд. Ҳамчунин ривоят шудааст, ки худи Паёмбар (с.а.с.) баъд аз намози шом шаш ракъат намоз мехонданд. (ниг.: Табаронӣ, ал-Муъҷаму-л-авсат, 1/250 [819]; 7/191 [7245]; ниг.: Шавконӣ, Найлу-л-автор, 3/66-68)
Намози аввобин, ки шаш ракъат аст, метавонад бо як салом ё бо се ду-ду ракъат ва се салом хонда шавад. (Шурунбулолӣ, Мароқи-л-фалоҳ, 147-148)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.