Вақти намозВақти намози хуфтан пас аз баромадани вақти намози шом оғоз мешавад ва то вақти “имсоқ” (оғози сафед шудани субҳ) идома меёбад. (Таҳовӣ, Шарҳу маъони-л-асор, 1/159 [957-959]) Намози хуфтанро дар ҳар вақти ин фосила хондан мумкин аст. Бо ин вуҷуд, баъзе уламоро бар онанд, ки мисли ҳамаи намозҳои фарз, хондани намози хуфтан дар аввали вақти он мувофиқи тавсияи Паёмбар (с.а.с.) афзалтар аст. Аммо бар асоси баъзе ривоятҳо, баъзе уламои дигар хондани намози хуфтанро дар қисмати баъдтари шаб мувофиқтар донистаанд. (Ибн Қудама, ал-Муғнӣ, 1/278)
Бар асоси мазҳаби Шофеӣ, вақти намози хуфтан бо нопадид шудани сурхии уфуқи ғарб оғоз мешавад ва то сафед шудани субҳ идома меёбад. Аммо дар ин мазҳаб вақти намози хуфтан ба чор қисм ҷудо мешавад: “афзал”, “ихтиёрӣ”, “ҷавоз” ва “узр”. Вақти афзал аввали вақт аст. Вақти ихтиёрӣ сеяки аввали шаб аст. Баъд аз он то субҳ вақти ҷавоз аст, ки хондани намози хуфтан дар ин вақт ҷоиз, вале макруҳ аст. Вақти узр бошад, вақти намози шом аст, ки намози хуфтан бо ҷамъ кардани тақдим хонда мешавад. (Нававӣ, ал-Маҷмуъ, 3/31)
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.