Намози истихора чӣ гуна хонда мешавад? Истихора чӣ гуна анҷом дода мешавад?

Истихора ин аст, ки шахс пеш аз хоб рафтан ду ракъат намоз хонда, барои дарёфти ишорае аз Аллоҳ дуо мекунад, то бидонад, ки амале, ки ният дорад анҷом диҳад, барои ӯ хайр аст ё не. Баъзан одамон ҳангоми қабули қарорҳои муҳим ё интихоби роҳ, намедонанд, ки кадомаш барои дунё ва охирати онҳо беҳтар аст. Барои фаҳмидани ин, машварат мекунанд ва аз Аллоҳ кӯмак мехоҳанд. Аз ин ҷиҳат, истихора ба маънои дуо кардан ба Аллоҳ аст, ки агар он амал хайр бошад, онро осон ва муяссар гардонад ва дар он баракат диҳад. Паёмбари Акрам (с) ба саҳобаҳои худ истихораро дар ҳар коре, мисли таълими сурае аз Қуръон, меомӯзонд. (Бухорӣ, Таҳаҷҷуд, 28 [Боби сарлавҳа]; Даъавот, 48 [6382]; Тавҳид, 10 [7390])

Намози истихора мустаҳаб буда, дар ракъати аввал пас аз Фотиҳа сураи Кофирун ва дар ракъати дуюм пас аз Фотиҳа сураи Ихлос хонда мешавад. Баъд аз намоз дуои истихора хонда мешавад. Паёмбари Акрам (с) чунин дуо карданро тавсия додааст:

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَخِيرُكَ بِعِلْمِكَ وَأَسْتَقْدِرُكَ بِقُدْرَتِكَ وَأَسْأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ العَظِيمِ، فَإِنَّكَ تَقْدِرُ وَلاَ أَقْدِرُ وَتَعْلَمُ وَلاَ أَعْلَمُ وَأَنْتَ عَلَّامُ الغُيُوبِ، اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ خَيْرٌ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي - أَوْ قَالَ عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ - فَاقْدُرْهُ لِي وَيَسِّرْهُ لِي، ثُمَّ بَارِكْ لِي فِيهِ وَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ شَرٌّ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي - أَوْ قَالَ فِي عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ - فَاصْرِفْهُ عَنِّي وَاصْرِفْنِي عَنْهُ وَاقْدُرْ لِي الخَيْرَ حَيْثُ كَانَ ثُمَّ أَرْضِنِي.

“Эй Аллоҳ! Аз Ту мехоҳам, ки бо дониши худ барои ман хайр будани ин корро нишон диҳӣ, бо қудрати худ ба ман қувват диҳӣ ва аз фазли бузурги худ ба ман ато кунӣ. Ту бар ҳар чиз қодирӣ, ман нотавонам; Ту доноӣ, ман намедонам; зеро Ту донои ғайбҳо ҳастӣ. Эй Аллоҳ! Агар ин кор барои динам, зиндагиям, дунё ва охирати ман хайр бошад, онро барои ман муқаррар кун, осон гардон ва дар он баракат деҳ! Агар ин кор барои динам, зиндагиям, дунё ва охирати ман бад бошад, онро аз ман дур кун ва маро аз он дур гардон. Хайрро, ҳар куҷо бошад, барои ман муқаррар кун ва маро ба он розӣ гардон!” (Бухорӣ, Таҳаҷҷуд, 28 [Боби сарлавҳа]; Даъавот, 48 [6382]; Тавҳид, 10 [7390])

Дар корҳои хубе, ки аниқан маълум аст, мисли ибодат ва анҷом додани савоб, ё корҳои баде, ки ҳаром ва гуноҳ буданашон маълум аст, истихора намешавад. Истихора дар корҳое анҷом дода мешавад, ки дуруст ё нодуруст буданашон шубҳаовар аст ва то ҳафт маротиба такрор кардан мумкин аст. Пас аз истихора, дар дил равшанӣ пайдо мешавад ва он чӣ аввалин бор ба дил меояд, хайр шуморида шуда, мувофиқи он амал карда мешавад. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 2/26-27) Пас аз истихора дидан ё таъбири хоб асос надорад. Агар имкони хондани намози истихора набошад, танҳо дуояш хонда мешавад.

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu