Намози ҳоҷат чӣ гуна хонда мешавад?

Як мусалмон бояд барои ба даст овардани чизе, ки ниёз дорад, кӯшиш кунад, то сабабҳо ва қонунҳое, ки Худо ба ӯ омӯхтааст, то қадри имкон иҷро кунад ва натиҷаро аз Худо интизор шавад. Ҳамзамон, хондани намоз бо нияти ризоияти Худо барои иҷро шудани хоҳиши дунёвӣ ё уқробӣ низ ҷоиз аст. Ин намозро "намози ҳоҷат" меноманд. Дар ин бора Расули Худо (с.а.с.) чунин фармудаанд: «Ҳар гоҳ шахсе чизе аз Худо ё аз инсон талаб карданӣ шавад, аввал хуб таҳорат гирад, баъд ду ракъат намоз хонад. Баъд Худоро ёд кунад, ба Расули Худо дуруд фиристад ва чунин гӯяд:

لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ الحَلِيمُ الكَرِيمُ، سُبْحَانَ اللهِ رَبِّ العَرْشِ العَظِيمِ، الحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ العَالَمِينَ، أَسْأَلُكَ مُوجِبَاتِ رَحْمَتِكَ وَعَزَائِمَ مَغْفِرَتِكَ وَالغَنِيمَةَ مِنْ كُلِّ بِرٍّ وَالسَّلاَمَةَ مِنْ كُلِّ إِثْمٍ لاَ تَدَعْ لِي ذَنْبًا إِلاَّ غَفَرْتَهُ وَلاَ هَمًّا إِلاَّ فَرَّجْتَهُ وَلاَ حَاجَةً هِيَ لَكَ رِضًا إِلاَّ قَضَيْتَهَا يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.

«Илоҳе ҷуз Худои ҳалим ва карим нест. Парвардигори арши азимро пок медонам. Ҳама ситоишҳо барои Парвардигори ҷаҳониён аст. Ман аз Ту аъмоле, ки боиси раҳматат мешаванд, сабабҳои мағфиратат, ба даст овардани ҳар гуна некӣ ва наҷот аз ҳар гуна гуноҳро талаб мекунам. Ҳеҷ гуноҳе аз ман нагузор, магар ки онро биёмурзӣ; ҳеҷ ғамеро нагузор, магар ки онро бартараф кунӣ; ва ҳар ҳоҷате, ки ризоияти Ту дар он аст, бароварда кун, эй Меҳрубонтарин меҳрубонҳо!» (Тирмизӣ, Витр, 348 [479]; Ибни Можа, Иқомату-с-салавот, 189 [1384])

Намози ҳоҷат метавонад чор ё ду ракъат хонда шавад. Ҳамчунин ривояте ҳаст, ки онро дувоздаҳ ракъат хондан мумкин аст. Агар касе ин намозро чор ракъат хонад, дар ракъати аввал пас аз сураи Фотиҳа се маротиба Оятул-Курсӣ мехонад, дар се ракъати дигар бошад, пас аз ҳар Фотиҳа як маротиба сураҳои Ихлос, Фалақ ва Насро мехонад. Баъд дуои зикршударо мехонад. (Ибни Обидин, Раддул-муҳтор, 2/28)

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu