Вақти намозВақти намози шом аз ғуруби офтоб оғоз ёфта, тибқи назари Имом Абӯ Ҳанифа, то замоне идома меёбад, ки равшании боқимонда дар уфуқ пас аз ғуруби офтоб нопадид шавад. Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: “Оғози вақти намози шом ғуруби офтоб аст, поёни он бошад нопадид шудани уфуқ.” (Тирмизӣ, Салот, 114 [151]). Дар ривояти дигар омадааст, ки Паёмбар (с.а.с.) намози хуфтанро баъд аз нопадид шудани шафақ хондаанд. (Доракутнӣ, ас-Сунан, 1/495-496 [1037-1038])
Калимаҳои ‘шафақ’ ё ‘уфуқ’, ки дар ривоятҳо омадаанд, ба гуфтаи Имом Абӯ Ҳанифа, ба маънои сафедиест, ки баъд аз сурхии уфуқ пайдо мешавад. Имом Абӯ Ҳанифа дар ин масъала ба ҳадисе такя мекунад, ки дар он омадааст: “…Поёни вақти намози шом замоне аст, ки уфуқ торик шавад.” (ниг. Муслим, Масоҷид, 174 [612])
Аммо тибқи назари Имом Абӯ Юсуф ва Имом Муҳаммад ва дигар мазҳабҳо, поёни вақти намози шом то аз байн рафтани сурхии пас аз ғуруби офтоб идома меёбад. Зеро дар ҳадис, шафақ ба маънои сурхии пас аз ғуруби офтоб аст. Чунончи Паёмбар (с.а.с.) фармудаанд: “Шафақ сурхист. Вақте ки он нопадид шавад, намоз воҷиб мегардад.” (Доракутнӣ, ас-Сунан, 1/506 [1056])
Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu
Ин мавод бо кӯмаки зеҳни сунъӣ таҳия шуда, аз ҷониби муҳаррир тафтиш шудааст.