Намози таҳадҷуд чӣ гуна хонда мешавад?

Намози таҳадҷуд намози шаб аст, ки байни намози хуфтан ва субҳ хонда мешавад. Паёмбари Акрам (с.а.с.) фармудаанд: «Ҳар кас шаб бедор шавад, аҳли хонаводаро низ бедор кунад ва ду ракъат намоз хонад, аз мардону заноне шумурда мешавад, ки Худоро бисёр ёд мекунанд.» (Абӯ Довуд, Тафриъу абвоби-л-витр, 346 [1451]; Татаввуъ, 306 [1309]) Дар ҳадиси дигар низ омадааст: «Баъд аз намозҳои фарз, беҳтарин намоз намози шаб аст.» (Муслим, Сиём, 202-203 [1163]) Ин ҳадисҳо ба фазилати намозҳои нафлие, ки шаб хонда мешаванд, ишора мекунанд. Ҳамчунин, ташвиқҳои лафзӣ ва пайваста хондани ин намоз аз ҷониби Паёмбар (с.а.с.) нишон медиҳад, ки намози таҳадҷуд барои мо суннат аст. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 2/24-25) Дар баъзе ривоятҳо омадааст, ки Паёмбар (с.а.с.) баъд аз намози хуфтан, бе хондани намози витр мехобиданд, пас аз нисфи шаб бедор шуда, муддате намози шаб мехонданд, баъд намози витр ва бо фаро расидани вақти субҳ намози субҳро мехонданд. (Бухорӣ, ал-‘Амалу фи-с-салот, 1 [1198]; Муслим, Салоту-л-мусофирин, 182 [763])

Шахсе, ки мехоҳад намози таҳадҷуд хонад, метавонад чунин ният кунад: «Ният кардам барои ризоияти Худо намози таҳадҷуд хондан». Тавсия шудааст, ки намози таҳадҷуд аз ду то ҳашт ракъат бо шумораи ҷуфт хонда шавад. Бо ин вуҷуд, ҳар кас метавонад бештар ҳам бихонад. Дар ин ҳолат, салом додан баъд аз ҳар ду ракъат беҳтар аст, аммо пас аз чор ракъат низ салом додан ҷоиз аст. (Ибн Обидин, Раддул-муҳтор, 2/25-26) Агар бештар аз ду ракъат хонда шавад ва дар миён амалҳое, ки намозро ботил мекунанд, мисли суҳбат, хӯрдан ё нӯшидан анҷом дода нашавад, нияти нав кардан лозим нест. Агар намозро бо чор ракъат бихонанд, пас аз ду ракъат барои ташаҳҳуд нишаста, баъд аз «таҳият» «Аллоҳумма салли» ва «Аллоҳумма борик» хонда мешавад. Барои ракъати сеюм аввал «Субҳанакаллоҳумма» хонда мешавад, баъд «Аъузу бисмиллаҳ» ва пас аз он сураи Фотиҳа қироат карда мешавад.

Сарчашма: T.C. Diyanet İşleri Başkanlığı, Din İşleri Yüksek Kurulu